Jak wygląda los Szanghajskich kobiet? Lisa See -"Dziewczęta z Szanghaju"

*fotografia mojego autorstwa*

Autorka: Lisa See

Tytuł: "Dziewczęta z Szanghaju"

Wydawnictwo: Świat Książki 

Ocena: 5/10

Witam, wielki powrót? Czy wielki? No może nie, ale powrót, ostatnio nie miałam czasu, weny, siły, a w końcu chęci by cokolwiek zrobić, w kierunku napisania choćby notatki do wpisu, ale w końcu jako postanowienie noworoczne powracam tu. Niestety nie mogę obiecać że będę tu regularnie, ale postaram się tak często, jak tylko będzie to możliwe. Wyszłam z wprawy, więc ta recenzja będzie słaba, jak nie bardzo słaba...

Lisa See, jak wszyscy dobrze wiedzą, nie mam z nią najlepszych relacji, aczkolwiek wiele znajomych polecało mi obie części. Dziś skupię się na pierwszej części.

Tytułowe dziewczęta, to dwie młode kobiety, siostry mieszkające, w tytułowym Szanghaju, który w latach międzywojennych, był największym miastem Chin, a przy tym międzynarodową metropolią, jak zresztą jest dziś. Beztroskie, młode, piękne, myślą że świat należy do nich. Pochodząc z zamożnej rodziny, nie martwią się o przyszłość. Rozpieszczone do cna, nie znają słowa: nie.  Życie sióstr płynie w sielskiej atmosferze, dnie przesypiają, noce wypełnione są lekką pracą, modelek, oraz licznymi bankietami, imprezami. 

Jednak jak to zawsze w książkach wcześniej wspomnianej autorki, sielanka się kończy i nadchodzą kłopoty. 

Pewnego razu, kiedy wraz z rodzicami spożywał kolację z rodzicami, starsza z sióstr Pearl zauważyła że coś się zmieniło w ich mieszkaniu. Zniknęła klimatyzacja, draperie, drogocenne dzbany, czy lampy, a przede wszystkim zniknęła cała służba, za wyjątkiem kucharza, który z nimi mieszkał, nie mając się gdzie podziać. Matka, jak i młodsza siostra zachowywały się, jakby nic się nie stało. Tego wieczoru, ojciec Pearl i May, prosił by dziewczyny zostały po kolacji w domu, aczkolwiek May, jako ulubienica domowników, wykorzystała swoją i pozycję. Dziewczęta wybrały się na miasto, do swojej "pracy", następnie na imprezę.

Grom z nieba spada na dziewczyny, kiedy dowiadują się od razu po powrocie, że ich ojciec wydał je za mąż, by spłacić swoje długi, których dorobił się na hazardzie, jak i zatargach z Zielonym Gangiem, największą mafią w Szanghaju w dwudziestoleciu międzywojennym.
Siostry muszą poślubić, synów mężczyzny, u którego ich ojciec miał dług. Obie docierają do USA, gdzie mieszkają ich mężowie, nie jest to oczywiście nic łatwego, bo w czasie, gdy miały ruszyć do Stanów wybuchła wojna z Japończykami. W tej części warto nadmienić, że May była w ciąży, jednak nie ze swoim papierowym mężem, lecz oficerem japońskim. Oczywiście siostry opracowały plan, w który nikt o zdrowych myślach by nie uwierzył, ale w fikcyjnej książce, wmówiły służbom celnym, że dziecko, należy do Pearl i jej papierowego męża.
American Dream, kto o nim nie marzy? Aczkolwiek w przypadku pięknych dziewcząt, nie jest to tak kolorowe. Trafiają do domu mężów, jako niewolnice, a nie żony. Kiedy myślą że ich sytuacja zaczyna się stabilizować, Pearl odkrywa smutną prawdę, że jej mąż również jest papierowym synem, więc nie może przeciwstawić się swojemu rzekomemu ojcu, który jak się okazuje też jest nielegalnym imigrantem. Niedługo później May dostaje pracę, jako aktorka, a jej siostra zachodzi w ciążę. Pearl rodzi martwe dziecko, a przy tym dowiaduje się że brat jej męża jest nieuleczalnie chory?
Jakie są dalsze losy kobiet? Czy wyjdą na prostą? Czy spotka je coś dobrego? Tego musicie dowiedzieć się w końcowych rozdziałach książki.

Moja opinia!

Książka jest tak przewidywalna, jak jej okładka. Kiedy zaczynamy czytać rozdział, ba nawet przeczytać tytuł rozdziału, już wiemy o czym on będzie. Czytałam wiele książek o Chinach i ta zapewne nie będzie moim faworytem. Jeśli ktoś lubi książki, gdzie mamy do czynienia z przewidywalnością zdarzeń i historiami wyssanymi z palca, to ta książka jest dla was...

Ode mnie dziś to tyle, wszystkiego najlepszego w roku 2020!
Panda

Mała Japonia, w wielkim Krakowie -"Tokio 24"

*fotografia mojego autorstwa*

Cześć! Dzisiaj mamy coś całkiem nowego! Nowość polega na tym że przedstawię wam dzisiaj inną dziedzinę sztuki, bo nie ukrywajmy książki, filmy czy seriale to też sztuka. 

Miesiąc temu wybrałam się, na najbardziej popularną wystawę dotyczącą Japonii w Polsce... "Tokio 24"! Ta nazwa, każdemu kojarzy się z prekursorem kultury japońskiej w naszym kraju, charyzmatycznym i kreatywnym, jak sam się określa, twórcą Krzysztofem Gonciarzem.  W tej recenzji, skupię się tylko i wyłącznie na wystawie, nie patrząc na nią przez pryzmat jej twórcy, gdyż cała postać Gonciarza to temat na osobny post.

Nie ukrywam, kiedy tylko usłyszałam o tym przedsięwzięciu, zapragnęłam na nie pójść, ze względu na treść, jak i to że Kraków, nie jest wcale tak daleko mojego. Na wystawę wybrałam się z dwiema przyjaciółkami, z czego jedna z nich to byś może znana wam Marionetka Literacka. 

Pierwsze piętro muzeum, zdaje się wręcz jak wyjęte z kreskówki. Wchodzimy do świata, przepełnionego obrazami, z wyglądu przypominającego komiks, jednak bezbarwnego, czyli bardziej kolorowanki. Każda instalacja rodem z mangi, jest utrzymana w biali, czerni i błękicie. W tym miejscu można również przymierzyć tradycyjny, japoński strój, czyli kimono. By nawiązać do całej otoczki, stroje również są czarno-białe, jednak pojawiają się tam elementy kolorowe, którymi są maski w kształcie kotów, czy aktorów japońskiego teatru. Wchodząc również do malutkiej instalacji, znajdującej się po środku, tego komiksowego raju, można obejrzeć japońskie spoty reklamowe, a nie ukrywajmy, Japończycy, przodują kreatywnością reklam. Oprócz tych atrakcji, znajduje się tam tablica interaktywna, która jest na swój sposób miejscem do tworzenia własnego graffiti

Zmierzając od wejścia w lewą stronę docieramy, do czarnych kotar, które są przedłużeniem mangowego świata. Znajduje się tam prowizoryczny bar, na styl lat dwudziestych, ubiegłego wieku. Charakterystyczne dla tej części są, tak popularne w Azji czerwone lampiony. W barze, możemy znaleźć, pustą butelkę po sake, małe czarki, miseczki i pałeczki oraz stare gazety, oczywiście z teksem napisanym w języku japońskim (brawo, geniusz ze mnie, nikt by się nie domyślił w jakim języku były gazety).

Mijając kolejne kotary, wpadamy do scenerii z filmu Godzilla, jaw wszystko na tym piętrze również i zaatakowane przez monstrum miasto, jest w mangowej scenerii. Najlepsze w całej tej części jest to, że postacie są interaktywne i dzięki niepozornej maszynie, stojącej w rogu pomieszczenia, możemy sami nią operować.

Schodami w górę przemieszczamy się na drugie piętro znacznie bardziej powiązane ze sztuką i iluzją. Miałam się nie odnosić do autora, tej ekspozycji, jednak tutaj aż trudno o nim nie wspomnieć. Jest to bardzo subiektywne ukazanie Tokio, w przedstawianym, na całej ścianie filmie. Pokazane jest w nim to co według autora było ważne, to co on uznał za estetyczne, czyli jest tu bardzo subiektywna wizja stolicy Japonii.

Kiedy wchodzimy na piętro, pierwsze co nam się ukazuje to, biała sala, w które stoją urocze, okrągłe szare pufy, na jednej ścianie wyświetlany jest film produkcji Krzysztofa, niemy film mówiący wszystko. Nie tylko ujęcia są interesujące i klimatyczne, atmosferę Tokio przynosi też świetny podkład muzyczny. Nie będę się tu rozpisywać o filmie, gdyż każdy powinien go zobaczyć i mieć zdanie na jego temat. Mogę tylko powiedzieć że mam nieco mieszane uczucia, niby spełniał moje oczekiwania, jednak był jakiś niedosyt. Tokio, było ukazane bardzo statycznie, brakowało efektu specjalnego, bo nie można zapomnieć że ta metropolia jest największa na świecie, a co za tym idzie jej życie jest bardzo, bardzo, baaaaardzo dynamiczne.
Oprócz filmy, są dwie inne wystawy. Pierwsza z nich to iluzyjna część świata wypełnionego lustrami, światłami, szkłem, nostalgiczną muzyką. Wiele instalacji powodowało rozproszenie światła, zniekształcenie postaci, co dodawało magii oraz tajemniczości temu miejscu. Osobiście najbardziej podobała mi się instalacja złożona z luster na suficie i w podłodze, otoczona białą zasłoną, na której rozpraszały się różnego rodzaju barwy, co dawało niezwykle ciekawy efekt.
Ostatnia z nich to coś co fani artysty, jak i on sam lubią najbardziej czyli... Neony! Przeróżne japońskie znaki, podświetlone na wyraziste kolory, były największą atrakcją, pod względem robienia zdjęć.

Moja opinia!

Krótko mówiąc, pierwszy raz opisuję wystawę, ale... Postawiłabym ją, na drugim miejscu po wystawie No Mone Lidz Kandinskim, którą zobaczyłam w Rydze, gdyż tamta w mojej opinii była fenomenalna, a ta bardzo dobra.
Jeśli mówiąc tylko o samym Tokio 24, to jest to naprawdę ciekawe doświadczenie, szczególnie dla osób, które interesują się Azją, a szczególnie Japonią, a za razem sztuką. Nie tylko możemy się dowiedzieć więcej o kulturze tego kraju, ale też zapoznać się ze sztuką nowoczesną.

Panda

Azjatycka "Trędowata" -"Bajecznie Bogaci Azjaci"

Tytuł: "Bajecznie Bogaci Azjaci"

Rok produkcji: 2018

Reżyser: Jon M. Chu

Ocena: 10/10

Cześć! Dzisiaj przybywam do was z całkiem nowym filmem, bo z zeszłego roku. Nie ukrywam że film "Bajecznie Bogaci Azjaci", był jednym z tych filmów, na których rzuciła się publiczność kinowa, wcale nie jestem zdziwiona, gdyż sama książka, o tym samym tytule sprzedała się bardzo dobrze, a dlaczego? Odpowiedź znajdziecie w poniższej recenzji.

Z czym się kojarzy Azja, przeciętnemu człowiekowi, który kompletnie nie interesuje się tym tematem, kojarzyć się będzie z produktami Made in China, pięknymi plażami w Tajlandii, Czyngys Khanem, lub jedzeniem psiego mięsa.

Ludzie z jednej strony boją się tego czego nie znają, ale jednak są tego ciekawi, przecież nie byłoby rozwoju, gdyby nie potrzeby i ciekawość. Film ten jest własnie ukazaniem tego, czego nie znamy. Chiny, kraj tak dynamiczny, zmieniający się z dnia na dzień, powoduje zmiany z dnia na dzień jego, niezwykle pracowitej ludności.

W tym filmie mamy do czynienia, z dwójką Chińczyków, nie mieszkających jednak w kraju. On z rodziny w Singapurze, mieszkający w USA, ona wychowana w Stanach, przed samotną matkę, nie mająca pojęcia o rodzinie swojego chłopaka.

-Twoja rodzina musi być bogata -mówi kobieta, która wsiadła do samolotu, w miejscach dla pierwszej klasy.

-Żyjemy wygodnie -odpowiada, nie spoglądając jej w oczy.

-Tak mówi ktoś, kto jest super bogaty.

Tymi słowami rozpoczyna się podróż, na ślub najlepszego przyjaciela Nick'a, głównego bohatera i jego dziewczyny Rachel, gdzie kobieta ma spotkać się po raz pierwszy z rodziną jej wybranka.

Pełna obaw jak i energii Chinka dociera do Singapuru, gdzie spotyka się z przyszłym małżeństwem. Młodzi ludzie robią na niej dobre wrażenie, ze względu na szczerość i niezwykle przyjacielskie zachowanie. Dobre wrażenie i pozytywna energia od młodych znika drugiego dnia, kiedy to ma poznać swoją "teściową". 

Jako dobra "Chińska matka", mając czwórkę dzieci wychowała je na biznesman'ów, czy profesorów, dbała o dyscyplinę, po słuszność oraz o to by dzieciom niczego nie zabrakło. Wspierała swojego męża i pomagała mu w interesach, przy tym prowadząc dom, mimo potężnej ilości pieniędzy, nie ukrywajmy, musiała mieć hart ducha, by jednak godnie prowadzić życie, więc można powiedzieć że, nie miała kobieta łatwego życia.

Podobnie jak Polacy, Chińczycy twierdzą że w rodzinie jest siła, to ona może Cię wesprzeć w życiu, nie pogoń za marzeniami, jak twierdzą mieszkańcy państw zachodnich, na przykład podanych w tym filmie Stanów Zjednoczonych. Dlatego też matce Nick'a, nie odpowiada dziewczyna która jest z rozbitej, biednej rodziny, właściwie wychowana tylko przez matkę, mimo że w tak młodym wieku została profesorem ekonomii.

Wspaniała podróż do tak bogatego państwa jak Singapur, staje się istną udręką. Wieczór Panieński, przyszłej Panny młodej, jest wydaje się kulminacją. Gdy Rachel znajduje w swoim pokoju, zabitą potężną rybę i napis na ścianie, wróżący jednak dalsze kłopoty.

Kiedy tylko spotkała się ze swoim chłopakiem, opowiedziała mu całą sytuację, przy tym wspominając o tym że nie jest najlepszym pomysłem by szła na wesele. Kobieta za namową przyjaciółki zmienia zdanie, co więcej postanawia być drugą najpiękniejszą damą, po Pannie młodej. Tak też się staje, co więcej rozmawia z jedną z najważniejszych osób w rodzinie, to całkowicie nie odpowiada "teściowej", która nie zwlekała z działaniem.

Podczas wesela, Rachel i Nick;a, spotykają kolejne przeszkody. Matka przyszłego miliardera wraz z jego babcią, posądzają dziewczynę o kłamstwo w sprawie rodziny. Ich prywatny detektyw, przedstawia nieznaną jej prawdę. Rachel nie straciła ojca nim się urodziła, jej matka kiedy była w związku małżeńskim, miała romans, nim urodziła się Rachel wyleciała do USA, w obawie przed gniewem męża. Dziewczyna nie chciała uwierzyć w ich słowa i uciekła z wesela, niczym główna bohaterka polskiego filmu "Trędowata".

Dlatego też pojawił się ten film w tytule, obie kobiety zdają sobie sprawę z tego że nie pasują do wyższych sfer. Z tym że w polskim filmie, po balu nauczycielka umiera, a tu akcja toczy się dalej.

Do Rachel przylatuje jej matka, która potwierdza to co powiedział detektyw, a matka Nick'a nie ukrywa zadowolenia z takiego obrotu spraw. Dziewczyna odrzuca oświadczyny ukochanego i postanawia wracać do Ameryki. 

W tym czasie Nick, nie potrafi wybaczyć sobie i swojej matce że stracił, kogoś, kto kochał go takim jakim był, a nie jego pozycję i pieniądze. Matka widząc cierpienie syna, wręcza mu jej pierścionek zaręczynowy. Mężczyzna przyjmuje go, zaraz potem pędzi na lotnisko. 

Rachel wraz z mamą są w samolocie, książę pojawia się w ostatniej chwili i prosi ponownie o rękę? Co powie Rachel? Tak? Nie? To musicie się dowiedzieć sami.

Moja opinia!

Pełno radości, śmiechu, łez i wzburzenia. Ten film zawiera wszystko, łącznie z genialną obsadą. Wszystko jest w Azjatyckim stylu, z Amerykańską fabułą. Film wciąga i poduje że żałujesz że już się kończy, co więcej ma morał, który przynajmniej ja wyciągnęłam i nie jest to: WARTO WALCZYĆ O MIŁOŚĆ ZA WSZELKĄ CENĘ! Całkowicie nie, w mojej opinii jest to przekaz że bogactwem Azjatów nie tylko są pieniądze, ale przede wszystkim rodzina. Mam nadzieję że i wy to docenicie, bo sama doceniłam poświęcenie mojej rodziny dość późno.

Obiecuję że następnym razem, pojawi się bardzo ciekawa książka. 

Mam cichą nadzieję że wam się podobało i zachęciłam do obejrzenia filmu.

Trzymajcie się!

Panda

Jak wyglądają sny o USA w Chinach? "American Dreams in China"

Tytuł: "American Dreams in China"

Rok produkcji: 2013

Reżyser: Peter Chan

Ocena: 10/10

Witajcie, aktualnie wróciłam z  Hiszpanii, film ten obejrzałam już jakiś czas temu, więc przepraszam z góry za jakieś niedociągnięcia. Dziękuję bardzo prowadzącemu kanał Chiny to lubię (należy się subskrypcja i przydzwonienie w dzwonek powiadomień, bo ten kanał to kawał dobrej roboty i warto też zajrzeć na fanpage FB, lub Instagram o tej samej nazwie), za to że użyczył mi tego filmu. Nie przedłużając dalej, zapraszam do czytania!

Tong Dawei, kiedy zobaczyłam jego nazwisko w filmie, wiedziałam już że będzie dobry, Dawei to w moim mniemaniu najlepszy chiński aktor, szczególnie polubiłam go w roli żołnierza w filmie "Kwiaty wojny", jednak nie będzie tutaj mowa o jego życiu, ale o tym nietypowym filmie.

Przywykłam do tego że chińskie filmy, często mówią o wspaniałości życia w Ameryce (np. MBA Partners), które często nie jest tak kolorowe, ale powoli... 

Historia trzech kolegów ze studiów, którzy na początku w ogóle za sobą nie przepadają, ale przyświeca im jeden cel... Wiza do Stanów Zjednoczonych! Dwóch z nich umie język angielski na wysokim poziomie, jednak trzeci nie, mimo tego ma coś innego, wytrwałość i cierpliwość, co pozwala mu na szybki rozwój pod względem językowym. 

Po ukończeniu studiów młodzi mężczyźni, próbują swoich sił by dostać upragnioną wizę, polega to między innymi na tym, iż celnik musi stwierdzić że mają amerykański, lub przynajmniej japoński akcent gdy mówią w języku angielskim, a nie jest to łatwe.

Po licznych próbach, pierwszy z nich dostaje wizę, a pożegnanie jest bardzo płaczliwe (ale tak to już jest kiedy żegnasz się z najlepsiejszym ziomkiem). 

Mężczyzna który miał problemy z obym językiem, zostaje nauczycielem tegoż własnie języka, jednakże nie przynosi to oczekiwanych skutków. Chińscy uczniowie męczą się tym językiem i w ogóle nie poświęcają mu swojej uwagi, twierdząc że jest za trudny. Na domiar złego okazuje się że jego partnerka, w przeciwieństwie do niego dostaje wizę do USA i opuszcza go. W ten sposób załamuje się jego wielki sen o Ameryce i postanawia porzucić pracę nauczyciela. 

Nieco później powraca jego przyjaciel ze Stanów, twierdząc że nie tak, wyobrażał sobie, słynny American Dream.Stany nie są tym rajem, o którym tak bardzo marzył.

Jak myślicie, czy nasz bohater dotrze do USA? Czy spełni się jego Amerykański sen? 

Moja opinia!

Film ma konkretny przekaz. Zawsze myślimy że trawa jest bardziej zielona tam gdzie nas nie ma. Często potrafimy poświęcić wszystko, by osiągnąć upragniony cel. Zapominamy o tym co daje nam szczęście i satysfakcję z życia, będąc w wiecznej pogoni za konkretną. A w życiu jest jak mówi przysłowie "Na dwoje babka wróżyła". To czego tak bardzo chcieliśmy może nam przynieś oczekiwane rezultaty, ale też nie musi. Z tego wynika że człowiek powinien zachować równowagę między tym co jest teraz, a między tym o czym marzy. W filmie podobało mi się to że nie przedstawia Choin, takimi jak są teraz, drugą największą potęgą światową, ale przedstawione są czasy kiedy rozwój był najbardziej dynamiczny, więc możemy dojrzeć różnicę  w Chińskim społeczeństwie, które teraz się stabilizuje, powoli zwalniając ten szalenie szybki rozwój.

Ode mnie na dziś to tyle, mam nadzieję że recenzja wam się podobała, czekam na komentarze i... Do zobaczenia!

Panda

Przyjaźń z... Wietnamem? Czyli wywiad ze studentką z Wietnamu.

Cześć! Kolejny wywiad, jak widzicie tym razem ze studentką z Wientamu, dałam wam do wyboru na Instagramie: link, który z wywiadów ma się pojawić w pierwszej kolejności i nie byłam zdziwiona że Bangladesz przegrał z nowym azjatyckim tygrysem. Podobnie do studentów z Chin, dziewczyna nie chciała się zgodzić na publikację jej zdjęć, aczkolwiek pozwoliła ujawnić jej imię.

Przy okazji chciałam bardzo podziękować mojej koleżance -Karolinie, która zorganizowała całe nasze spotkanie, ba ona je zainicjowała... A na taką propozycję nie da się powiedzieć nie, szczególnie że nie musiałam drałować do Poznania, a na spokojnie przetransportowałam się do Warszawy.

Wywiad jest przetłumaczony z języka angielskiego, aczkolwiek Tuyet, próbowała też odpowiadać po polsku!

*źódło fotografii: wp.pl*

Cześć, może na dobry początek opowiedz nam coś o sobie?

Cześć, mam na imię Tuyet, moje polskie imię to Teresa i przyleciałam z Wietnamu, konkretnie ze stolicy kraju (Hanoi), jestem studentką z wymiany Erasmus i aktualnie uczę się w Poznaniu.

Dlaczego chciałaś studiować w Europie?

Zawsze chciałam poznać tutejszą kulturę i zobaczyć takie kultowe miejsca jak Big Ben, czy Wieża Eiffel'a, poza tym kiedy oglądałam zdjęcia z Europy, byłam zachwycona zdjęciami śniegu, szczególnie w Norwegii.

Skoro chciałaś zobaczyć BigBen'a, czy wieżę Eiffel'a, to dlaczego wybrałaś tak, nie pozorny kraj jak Polska?

Nie powiedziałabym że niepozorny, studiuję polonistykę i u mnie w kraju ludzie, którzy wiedzą coś o Polsce, lub mają tu rodzinę bardzo dobrze się o niej wypowiadają... Tylko mówią że zimy są tu bardzo mroźne... Ale chyba coś im się pomyliło, przynajmniej ja nie zamarzłam.

Dlaczego chciałaś studiować język polski?

Nie obraź się proszę, ale wyszło to całkowicie przypadkowo, chciałam studiować jakiś język europejski i tak się okazało że na polonistykę były jeszcze wolne miejsca... Teraz robiąc magistrat, stwierdziłam że dokonałam właściwego wyboru, aczkolwiek mój polski jeszcze nie jest tak dobry, jakbym chciała *śmiech*.

Jak Ci się podoba w Polsce?

Bardzo mi się tu podoba, niestety wracam do siebie już w połowie lipca, dlatego jestem w Warszawie by się pożegnać ze stolicą, z nadzieją jednak że przyjadę tu z powrotem, jak najszybciej będę mogła.

Co Ci się najbardziej tutaj podoba?

Dużo jest takich rzeczy, architektura, natura, jedzenie, które na początku bardzo mnie zdziwiło, na przykład ta czerwona zupa (barszcz). Lubię bardzo Kraków i mam nadzieję że tam kiedyś zamieszkam.

Czy możesz opowiedzieć coś, o tym jak wyglądają studia w Wietnamie?

Studia są podobne jak w Polsce, opieramy się raczej na teorii niż praktyce, może spędzamy "trochę" więcej czasu na uczelni i przy nauce. Największa różnica jest w akademikach, ze względu na ilość osób w pokoju, w Polsce są one zazwyczaj jedno, dwu maksymalnie trzy osobowe, u nas liczby sięgają do ośmiu osób na pokój.

Czy dużo osób studiuje język polski na twoim Uniwersytecie?

Aktualnie mamy 23 osoby, znacznie bardziej popularne są języki takie jak rosyjski, hiszpański no i oczywiście angielski, ale wszyscy jesteśmy zadowoleni z tego że studiujemy polonistykę.

Czy dużo osób z polski studiuje na twoim Uniwersytecie?

Powiem Ci że nie mam pojęcia, aczkolwiek, zanim przyjechałam tutaj, czyli w zeszłym roku spotkałam się z 4 studentami z Polski.

Co najmilej będziesz wspominać z Polski?

Kolegów i koleżanki, ogólnie ludzi, jedzenie, atmosferę, zimę w polskich górach i tą łatwość dostania się do innego kraju, mace tutaj bardzo dobre połączenia do wszystkich krajów w Europie.

A czy były sytuacje, kiedy czułaś się tutaj niekomfortowo?

Zdarzyło się kilka takich zajść, ale nie wiele i nie były to jakieś szczególnie rasistowskie, usłyszałam parę razy że ktoś nazwał mnie "żółtkiem", albo pytano mnie czy jadłam psa? Ale tego drugiego się akurat spodziewałam *śmiech*.

Czy poleciłabyś wietnamskim studentom naukę polskiego?

Jasne, jeśli ktoś lubi wyzwania i egzotyczne języki, to na pewno... Musi być jeszcze tak odważny jak ja *śmiech*.

Czy poleciłabyś polskim studentom studiowanie języka wietnamskiego?

Mogę odpowiedzieć tak samo jak poprzednio, jednak w mojej opinii Polak szybciej nauczy się wietnamskiego, niż Wietnamczyk polskiego.

Dziękuję Ci bardzo za wszystkie udzielone odpowiedzi, czy chciałabyś jeszcze coś dodać?

Ja też dziękuję, chyba tylko to by więcej osób decydowało się na naukę mojego ojczystego języka, nie jest tak straszny jak mówią.

Jeszcze raz dziękuję Ci bardzo, było mi bardzo miło Cię poznać, szczególnie że jesteś bardzo miłą i otwartą osobą.

Ja też dziękuję, miło było Cię poznać.

Tak więc był to mój drugi wywiad, nie mam pojęcia kiedy pojawi się kolejny, a może z jakich krajów wy byście chcieli wywiad, dajcie znać w komentarzach!

Panda

Chiny (inaczej) z perspektywy Polki -"Pistacja w Krainie Smoków"

*fotografia mojego autorstwa*

Autorka: Małgorzata Błońska

Tytuł: "Pistacja w Krainie Smoków"

Wydawnictwo: BIS

Ocena: 9/10

Witajcie! Na początku tego wpisu, bardzo chciałabym podziękować Pani Promotor, która nie tylko daje mi wskazówki jak dobrze napisać pracę licencjacką, ale też pożyczyła mi książkę załączoną na zdjęciu powyżej, jak możecie zauważyć związana z moją największą pasją... Wszystkim co chińskie! Przy okazji chcę też podziękować mojej mamie, za prześliczny dzbanek, a także koledze z Bangladeszu, który przywiózł mi herbatę ze swojego kraju.

Tytułowa Pistacja, jak możemy się domyśleć to autorka książki. Jest bardzo energiczną, zdeterminowaną, a także pozytywnie nastawioną do życia osobą. Kobieta kierując się wskazówkami Konfucjusza, mówiącymi że praca powinna stać się przyjemnością, pomimo że wykonuje dwa zawody (jakie to dowiecie się czytając książkę), jest niezwykle zadowolona z pracy, a co lepsze w ogóle jej nie męczy (czy ktoś również musiał wstawać jak ja, o trzeciej nad ranem by dostać się na piątą do pracy i płakał w poduszkę, gdyż trzeba było iść do "roboty", jeśli tak, dajcie znać w komentarzu), co wydaje mi się kompletnie nie możliwe, a jednak?

Oprócz pracy, autorka opisuje codzienne życie chińczyków, ich stosunek do obcokrajowców i na odwrót. Pomimo drastycznych różnic, kulturowych Pistacja szybko zaaklimatyzowała się w Zhongguo, co więcej poczuła się w nich jak w domu. Okazuje się że między polakami, a chińczykami, jest tyle różnic, co  podobieństw, a jeśli mówimy o krajach jest tyle samo plusów, co i minusów.

Hej, czy ktoś pamięta może jeszcze tą aferę z zespołem Bayerfull, który podobno zrobił furorę w Chinach (oczywiście była to nie prawda), ale nawiązuje tutaj do albumu o nazwie: "Polak i Chińczyk, to jedna rodzina". Mówi się że Polacy są najbardziej gościnnym narodem, zaraz po Rosjanach, a mieszkańcy Pastwa Środka, zaraz po mieszkańcach Tajlandii. I tej gościnności, doświadczyła autorka, jak się domyślałam ta gościnność objawia się na prowincjach, a nie w potężnych metropoliach.

Życie w Chinach jakże jest inne, a jakże podobne, obie narodowości są przyzwyczajone do ciężkiej pracy (oczywiście biorąc pod uwagę standardy azjatyckie i europejskie), mogę tylko dodać od siebie, że w Ameryce Północnej ze statystykami doganiają nas Meksykanie. 

Pistacja zwiedziła wiele miejsc, zaczynając na egzotycznej wyspie Hajnan, kończąc na Himalajach, a ciągle uważa że nie odkryła Chin, nawet w najmniejszej części. Przeżyła wiele przygód, spała na murze chińskim, widziała granicę z Koreą Północną i zjadła zupę z małpy! Mimo to uważa że jeszcze nie doświadczyła życia, w tym państwie w całości.

Opisuje po krotce relacje w związkach, ale nie różnią się one niczym, od relacji Doriana Malovica, w jego książce, link do recenzji: klik.

Kobieta, pomimo posiadania umiejętności języka, wielu przyjaciół, mężczyzny życia i dobrej pracy, tęskni za domem i chyba nie tyczy się tylko, osób przebywających, w tak odległym kraju, ale tych co emigrują wszędzie na dłuższy okres.

Moja opinia!

Książka bardzo łatwa w przekazie, lekko się ją czyta, autorka świetnie przedstawia codzienność obcokrajowca, w Państwie Środka, jest to połączeni autobiografii z książką przygodową, a przy tym dokumentu, naprawdę warto sięgnąć po tę książkę, czyta się ją szybko, ma bardzo fajną czcionkę, rozdziały są krótkie, więc nie męczymy się przy jej czytaniu, wszystko jest przejrzyste i jasne. Są oczywiście malutkie mankamenty, które zostawię dla siebie... Ach, warto też wspomnieć, że książka została wydana w 2013 roku, więc parę informacji jest nieaktualnych (np. polityka jednego dziecka), biorąc pod uwagę tak dynamiczny kraj jak Chiny.

Jak na tę chwilę to tyle, zachęcam do przeczytania i będzie mi bardzo miło jeśli podzielicie się w komentarzach swoją opinią, do następnego posta. Cześć!

Panda

Ale zwrot akcji! "Pokemon -Detektyw Pikachu"

Tytuł: "Pokemon -Detektyw Pikachu"

Rok produkcji: 2019

Reżyser: Rob Letterman

Ocena: 6/10

Cześć, jak się miewacie? Niedawno wszystkie dzieciaczki miały swoje święto, z tej okazji też postanowiłam wybrać się z siostrą do kina na film "Detektyw Pikachu", wypad do kina nie był motywowany tylko dniem dziecka, ale i moją miłością do pokemonów z dzieciństwa.

Mimo bardzo pozytywnych opinii, film nie zrobił na mnie specjalnego wrażenia. Była to dość nie udana akcja przeniesienia bajki, do filmu fabularnego. Postacie w filmie były pięknie odtworzone, postać samego Pikachu była niezwykle urocza, grafika również mnie zachwyciła, aczkolwiek jestem niezwykle zawiedziona fabułą filmu.

Tim jest 21 letnim chłopakiem, którego ojciec ginie w wypadku samochodowym. Chłopak z początku nie dba o stratę ojca, gdyż on wybrał prace w policji, zamiast wychowywać syna po śmierci matki. Jednak gdy trafia do mieszkania rodzica, zaczyna rozumieć jak wiele stracił i w tym momencie, ni z tego ni z owego, dochodzi go okropny hałas. W salonie znajduje coś, co uznał za jakąś marę, czy przewidzenie z dzieciństwa, był to... Pikachu! Wierny przyjaciel jego taty.

Pikachu, nie jest słodkim, niewinnym i zwinnym pokemonem, jakim znamy z bajek, jest nieco leniwy i ociężały i jak przystało na prawdziwego detektywa, nosi czapkę i wypija hektolitry kawy. 

Mimo przeciwności losu, pokemon i Tim postanawiają się dowiedzieć dlaczego ojciec Tima zginął, gdyż jak to stwierdził żółty stworek, czuł to w jelczach (trzewiach), że Pan Harry, wciąż żyje. 

Do całej sprawy dołącza się wścibska, odważna, nie mająca skrupułów, energiczna dziennikarka, która wnosi wiele informacji do sprawy.

W świecie rządzonym przez jednego człowieka, który stworzył świat w idealnej harmonii ludzi i pokemonów, nie może być harmonii jeśli coś mu zagraża. W tym momencie zaczyna się główny wątek całej historii...

Jak myślicie, czy pokemony będą żyć z ludźmi w harmonii? Czy Tim rozwikła zagadkę wypadku ojca? I czy jego ojciec na pewno zginął?

By się tego dowiedzieć zaglądajcie do kin ;)

Moja opinia!

Tak jak wspomniałam na początku, nie było to mistrzostwo świata, aczkolwiek, jeśli macie młodsze rodzeństwo, lub dzieci możecie wpaść do kin. Film oparty na wątku szybkich akcji, morderstwie, przyjaźni i o szczęśliwym zakończeniu, prawie idealny układ, jak na film dla dzieci i młodzieży, prawda? 

Mi się niezmiernie podobał pod względem estetycznym, film nagrywany był w Stanach Zjednoczonych, jak i Japonii, ale spokojnie możemy znaleźć w nim wiele budynków inspirowanych Londynem, czy Hong Kong'iem. Postaci w filmie są niezwykle śliczne i pod żadnym względem nie odchodzą wyglądem i charakterem, od kultowej kreskówki.

Ode mnie na dziś to tyle, piszcie w komentarzach, co ma pojawić się następne: wywiad ze studentem z Bangladeszu, czy recenzja książki/filmu z Chin.

Panda

Jak studiują mieszkańcy Państwa Środka?

Cześć! Dzisiaj przychodzę do was po dłuższej przerwie, z długo wyczekiwanym wywiadem z chińskimi studentami. Chłopcy chcieli być bardziej anonimowi więc nie będę się posługiwać ich realnymi imionami, tylko wybranymi przez nich pseudonimami, mam nadzieję że nie będzie mieli nic przeciwko. W tym wywiadzie przedstawię wam różnice między studiami w Chinach i Hong Kong'u.

*źródło fotografii: parkiet.com*

Dlaczego wybraliście studia w Europie?

Albin: Wybrałem Łotwę gdyż jest to stosunkowo tani kraj i nie jest tutaj trudno się utrzymać.
Alex: Dla mnie również Łotwa jest tania, w porównaniu do innych krajów wschodnich, inna przyczyną było to że lubię śnieg (a na Łotwie zima potrafi być śnieżna).

Dlaczego zdecydowaliście się na Łotwę?

Albin: Po ukończeniu liceum, chciałem zostać weterynarzem, dlatego że moje wyniki nie były bardzo wysokie, rozglądałem się za różnymi uniwersytetami i dlatego wybrałem ten kraj, mogę jeszcze dodać że program nauczania dla studentów anglojęzycznych jest naprawdę łatwy, nie ma większych kompilacji z dostaniem się na uniwersytet.
Alex: Jestem tutaj ze współpracy w ramach programu Konfucjusz, zobaczyłem że wśród krajów jest opcja wyjazdu na Łotwę, później sprawdziłem jak wygląda ten kraj i widziałem na zdjęciach przyrodę Łotwy, dla mnie natura zdawała się być scenerią z filmu.

Czy byliście już lub macie zamiar zwiedzać nowe kraje na starym kontynencie?

Albin: Jestem w Europie od czternastu lat, byłem w kilku krajach, w tym w Polsce, jednak nie wiem czy chce mi się podróżować więcej, dla mnie dużo miast w Europie wygląda podobnie, może dlatego jestem zniechęcony.
Alex: Również byłem w kilku państwach w ramach podróży, takich jak: Czechy, Niemcy, Austria, Szwecja, Finlandia, mam zamiar się wybrać do innych krajów, ale tylko w formach podróży, jak już wspomniałem.

Co studiujesz i dlaczego wybrałeś ten kierunek?

Albin: Studiuję informatykę, studiowałem wcześniej weterynarię, ale nie podobało mi się to i byłoby trudno znaleźć po niej pracę, informatyka jest bardziej przyszłościowym przedmiotem dającym większe perspektywy.
Alex: Studiuję edukację, moim przedmiotem przewodnim jest nauka języka chińskiego, zdecydowałem się przyjechać tutaj by porównać systemy edukacji w Chinach i Europie, podoba mi się tutejszy system nauczania.

Czy rzeczywiście poziom nauczania w Chinach jest tak bardzo wysoki?

Albin: Tak  myślę że w Hong Kong'u jest naprawdę wysoki, dzięki ciężkiej pracy na uczelni możesz dostać dobrą pracę. Inną sprawą jest to że w HK, jest niskie bezrobocie i nie trudno jest znaleźć pracę.
Alex: To zależy od kraju do którego porównujemy Chiny, jednakże również myślę że jest on wysoki.

Jakie kierunki są najczęściej wybierane przez studentów?

Albin: W HK, wiele osób wybiera nauki ścisłe, w moim mniemaniu przedmioty humanistyczne są mniej przydatne.
Alex: W mojej opinii są to również studia z kierunków informatycznych i mechanizacja, która rozwija się ze wzrostem technologii, popularnym kierunkiem jest również ekonomia, te przedmioty są bardzo wspierane przez rząd.

Czy wielu obcokrajowców studiuje w Chinach i czy obcokrajowcy daliby sobie radę ze studiami w Chinach? Nie mówię tu o wymianach studenckich, mówię o pełnych studiach.

Albin: Myślę że tak, szczególnie że programy dla studentów zagranicznych są łatwiejsze, w Hong Kong'u można zobaczyć wielu studentów z Ameryki lub Europy.
Alex: Widziałem wielu studentów zagranicznych, szczególnie w miastach przybrzeżnych (np. Szanghaj), głównie są to mieszkańcy kontynentu Afrykańskiego, Rosjanie, mieszańcy, południowo-wschodnich krajów Azji (np. Wietnam). Wielu z nich jest w ramach współpracy uniwersyteckich, więc myślę że nie jest bardzo trudno uczyć się w moim kraju. 

Czy w pokojach akademickich żyje od sześciu do ośmiu osób?

Alex: Tak to prawda, ale jest to zależne od poziomu uniwersytetu, im jest on wyżej w hierarchii tym pokoje mają lepsze warunki i mają mniej lokatorów na pokój, dla studentów zagranicznych pokoje są jednoosobowe.
Albin: Nie mam doświadczeń z HK, ale kiedy byłem w Anglii, dla mnie była to TRAGEDIA, miałem pięć osób w pokoju.

Czy to prawda że akademiki są podzielone na damskie i męskie?

Albin: Z tego co wiem to w Hong Kong'u są odseparowane, myślę że jest to dobre. Bo wiesz możesz iść do swojej dziewczyny i się zabawić! 
Alex: W większych miastach jest jest podział na akademiki dla kobiet i mężczyzn w czasie pierwszego stopnia studiów (licencjat), w czasie studiów magisterskich zmieniane są one  na łączone.

Czy to prawda że na korytarzu w akademikach wolno palić?

Albin: Naturalnie że to nie prawda!
Alex: Nie jest to dozwolone, ale studenci i tak palą w toaletach, ale na przykład moi byli współlokatorzy nie palili, więc trudno mi to ocenić.

Jeszcze raz bardzo chciałabym podziękować chłopakom że znaleźli czas by odpowiedzieć na te pytania. Mam nadzieję że będę miała jeszcze okazję poprowadzić wywiad ze studentami.

Z mojej strony to tyle, jeśli wam się podobało dajcie znać w komentarzach.
Ja się z wami żegnam i do następnego!
Panda

#polskachiny70

Na czym polega program uzdolnionych? "The Gifted"

Tytuł: "The Gifted"

Rok produkcji: 2018

Reżyser: Patha Thongpan

Ilość odcinków: 13

Ocena: 10/10

Akuku! A kto to? A ja! A wracam sobie z recenzją serialu, bo czemu nie? Jak się miewacie mam nadzieję że jesteście zdrowi, w ostatnim czasie można nabawiać się infekcji (tak też się pochorowałam).

Szał na tajskie dramy trwa! "The Gifted", zdecydowanie jest jedną z najlepszych dram, które oglądałam w życiu! Lekko psychopatyczna, dziwna, wulgarna, aczkolwiek zachowuje swój azjatycki urok, który czyni ją jeszcze bardziej ciekawą w oglądaniu.

Podobnie jak w "My Dear Loser -Edge of 17", cała akcja toczy się w szkole, jednak czy aby na pewno w NORMALNEJ szkole? Sam tytuł wskazuje na uzdolnionych, ludzi, którzy są nieprzeciętni, którzy być może mają jakieś nadprzyrodzone moce?

Mroczności serialowi dodają nauczyciele, którzy zdają się ukrywać tajemnicę, od której zależą losy ludzkości. A może zależą? 

Spośród kilkuset uczniów, z jednaj z najlepszych szkół w kraju, wyławiani są Ci najbardziej utalentowani i trafiają do programu uzdolnionych, poprzez dość dziwny egzamin. 

Zazwyczaj jest to liczba, nie przekraczająca pięciu uczniów, jednak w tym roku było ich aż dziesięciu.

Uczniowie potrafią włamywać się do komputerów i sterować nimi za pomocą dotyku, odczytywać emocje innych, czy nie spać całymi nocami, nie będąc zmęczonymi.

Jednakże nawet program idealny ma swoje wady, uczniowie uzdolnieni mają wiele ustępstw i przywilejów, w czego wyniku zaniedbywani są inni uczniowie, a co za tym idzie? No oczywiście bunt, z buntem wiążą się również ofiary. 

Czy aby na pewno ta szkoła jest najlepszą w kraju skoro giną w niej ludzie?

Odpowiedź to... TAK! Jeśli szkoła posiada uczniów z mocami, to czy nauczyciele też nie powinni mieć specjalnych mocy? Na przykład możliwości usuwania wspomnień? Nic tutaj nie sugeruję, to wy musicie się dowiedzieć, kiedy obejrzycie serial.

Mogę wam tylko powiedzieć że ta drama jest wyjątkowa, bo nie kończy się słynnym: "I żyli długo i szczęśliwie. Koniec".

Moja opinia!

Nie potrafię opisać jak dobry był to serial, osobiście obejrzałam tę serię dwa razy i mam ochotę obejrzeć ją jeszcze raz, może nie teraz ale w przyszłości na pewno.
Jeśli ktoś, tak jak ja chce wrócić do czasów licealnych, lub chce się przenieść do rówieśników w Tajlandii, powinien koniecznie ją obejrzeć!
Mi osobiście najbardziej podobał się klimat całego serialu, chociaż fabuła była równie zajmująca.

Dlaczego napisałam tak krótką recenzję, skoro serial tak bardzo mi się podobał? 
Dlatego że podobno piszę streszczenia, książek, czy filmów, a potem nikt nie chce ich czytać, oglądać.
Przepraszam więc za to, do kolejnego posta!
Panda

O dziewczynce, która musiała za szybko dorosnąć... -Oh Jeonghui -"Ptak"

*zdjęcie mojego autorstwa*

Autorka: Oh Jeonghui

Tytuł: "Ptak"
Wydawnictwo: Kwiaty Orientu
Ocena: 5/10

Witam! Co u was słychać? U mnie ani nie gra, ani buczy, ale powolutku się żyje, tak czy owak powracam, tym razem z recenzją książkową. Uh... W tym przypadku myślę że będzie ciężko.

Pewnie wielu z was ma ten problem że lubi coś w stosunku 50/50, i ja mam właśnie taki problem z południowokoreańskimi pisarzami, większość z nich opisuje bardzo banalne i dziecinne sprawy, w niezwykle poważny sposób.

W tym przypadku jednak jest na odwrót, książka jest napisana zbyt dziecinnie i banalnie, źle opisuje realia Korei Południowej z lat 90-tych, ale, ale ostatecznie nie jest tak złe. Gdyż właśnie nie ukazuje Korei Południowej jako raju na ziemi i przeciwieństwem do piekła północy (nie popieram reżimu). 

Ogólnie książka opowiada historię rodzeństwa, które bardzo wcześnie zostało półsierotami, a później w wyniku zagubienia ojca, zostało wychowywane przez babcię, która niedługo później zmarła. Następnie podrzucane do różnych członków rodziny, gdzie rodzeństwo i kuzynostwo ojca nie ma najmniejszej ochoty się nimi zajmować. 

Minął rok, ojciec powrócił by zabrać dzieci ze sobą do ich nowego domu, oświadczając przy tym że mają nową mamę. Jasnowłosa kobieta, jednak nie potrafi zająć się domem i dziećmi, wkrótce opuszcza rodzeństwo, pod nieobecność ojca, który w tym czasie był w delegacji, pracując przy, jak to określa autorka "wielkim kościele, ze szkła". Dziewczynka, gdy rodzic dzwoni, ukrywa że kobieta ich opuściła, po kilku wymówkach ojciec przestaje jej wierzyć i wraca do domu. Mężczyzna gdy dowiaduje się iż kobieta ich opuściła, po raz kolejny traci zmysły i opuszcza mieszkanie mówiąc, że wróci  przyprowadzi ją ze sobą.

W tym momencie dzieci pozostały same, a U-mi zostaje panią domu, gospodynią, matką i uczennicą w jednym. Jej młodszy brat nie ułatwia jej życia. Siostra dostrzega że brat jest upośledzony umysłowo, nie nadąża za tempem klasy, nie chce się uczyć i myśli jedynie o tym jak nauczyć się latać. Jakby tego było mało U-il zaczyna zadawać się z mieszanym towarzystwem, całkowicie opuszcza szkołę i ignoruje starszą siostrę. Dziewczynka, gdy ma wolne chwile pisze pamiętnik, który zaleciła jej opiekunka, przydzielona ze szkoły. 

Rodzeństwo mieszka, w jednym budynku, z bardzo dziwnymi sąsiadami,między innymi z Panem, który trzyma ptaka w klatce. Nawiązujący do tytułu "Ptak", moim zdaniem jest oznaką zniewolenia i niemożność wyboru, czyli sytuacje w której znaleźli się U-mi i U-il.

Ojciec przychodzi pewnej nocy do domu, z blond puklami w dłoni, dobrze wypity i molestuje dziewczynkę, następnie znika następnego ranka.

U-mi ciągle zajmuje się szkołą, domem i stara się upilnować U-il'a, jednak marnie jej to wychodzi. Załamana dziewczynka, sama zaczyna wieść życie jak jej brat, aczkolwiek w którymś momencie zdołała się opamiętać, chłopiec jednak tego nie zrobił. 

Pewnego razu U-il, wrócił bardzo późno do domu, cały blady, mówiąc że coś zjadł, lecz dziewczynka to zignorowała. U-mi budzi się nad ranem, a jej brat leżał obok niej w wymiocinach, a jego skóra mieniła się odcieniami, koloru niebieskiego. Dziewczyna, myje chłopca, okrywa go kocem, przygotowuje śniadanie i wychodzi do szkoły. 

Trzy dni później, stan chłopca się nie zmieniał, nie jadł, jedynie leżał i mamrotał do siebie.

Załamana dziewczynka, wychodzi z domu, następnie widzi smutnego ptaka, w klatce sąsiada, zabiera klatkę i postanawia się przejść.
Spacer jednak nie jest jak zwykła przechadzka, nastolatka idzie wzdłuż torów i myśli o tym co ją spotkało w życiu.
Na koniec możemy dojść do wniosku że życie nie ma sensu, jak to zazwyczaj w południowo-koreańskich książkach bywa.

Moja opinia!

Jest to jedna ze słabszych książek, jakie czytałam, jednak jeśli chodzi o koreańskie standardy, wypada całkiem przyzwoicie. Czy polecam? Nie umiem się określić, niby jest nieco psychologiczna, daje lekko do myślenia, aczkolwiek dziecinność wypowiedzi, perspektywa małego dziecka jest nieco nużąca. Osobiście dla mnie nie było nic takiego specjalnego.

W następnym poście może pojawić się ciekawy wywiad, więc proszę obserwujcie bloga i wyczekujcie nowych postów! :) 
Panda

A gdyby tak mieć znowu 17 lat? "My dear loser -Edge of 17"

Tytuł: "My Dear Loser -Edge of 17"

Rok produkcji: 2017

Reżyser: Chatkaew Susiwa
Ilość odcinków: 9

Ocena: 9/10

Witam, witam! Jak się miewają moje słoneczka? U mnie jakoś leci, może nie jakoś wspaniale i niestabilnie, ale jakoś żyje. Dajemy radę, nie?

To moja pierwsza recenzja serialu, co lepsze jest to pierwsza recenzja, nie z Chin, Japonii, czy Korei, mianowicie, jak możecie zobaczyć na załączonym zdjęciu, przeniesiemy się do Tajlandii.

Jak widać głównymi bohaterami jest młodzież przedstawiona na plakacie. Za tymi uśmiechniętymi mordkami, kryją się jednak ich wzloty i upadki.

Pierwszym głównym bohaterem jest chłopak o imieniu Oh, któremu nie wiedzie się jakoś specjalnie w życiu. Nie dość że wywodzi się z biednej rodziny, to jeszcze staje się ofiarą mobbingu w szkole, a na domiar nieszczęść jest kompletnie zakochany, w najbardziej popularnej dziewczynie, która dziwnym trafem jest w związku z najbardziej znanym chłopakiem w szkole, którego ofiarą jest Oh. Główny bohater jest też workiem treningowym, w stosunku do kolegów Copper'a, w tym chłopaka p imieniu Inn. Cała sytuacja zawraca swój bieg kiedy do szkoły przybywa nowy uczeń -Sun, który nie znający reguł liceum pomaga przegrywowi, tym samym staje się również kozłem ofiarnym, ale w wyniku tego zdarzenia dzieje się coś nowego, mianowicie Oh ma od dawna przyjaciela. 

Zabawa zaczyna się rozkręcać kiedy chłopak, zostaje obiektem zainteresowania Brzoskwinki - wybranki jego serca, czego naturalnie nie może przeżyć Copper. 

Drużyna najpopularniejszego chłopaka w szkole zaczyna się powoli rozpadać. Inn rozkojarzony pewnym zajściem, zaczyna bójkę z kolegą, który oficjalnie wyrzuca go z drużyny piłkarskiej i paczki, co za tym idzie staje się on przegrywem. Jednak nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło, Inn pozyskuje prawdziwych przyjaciół: Sun'a, uroczej Ainam, która stała się obiektem jego westchnień (ale czy na pewno?), w późniejszym czasie również zaczyna się kolegować z Oh. 

Romans Brzoskwinki i słabeusza kwitnie, co nie umyka czujnemu wzrokowi jej chłopaka, który nie może znieść nieuchronnie zbliżającej się porażki.
W tym czasie Oh poznaje nowych przyjaciół. P'Pong, Jued i P'Jack są grupą osiedlowych łobuzów, pod których wpływem zmienia nie tylko wygląd zewnętrzny, ale i charakter. Jednak nie tylko u niego zachodzą zmiany.
W czasie ferii, Sun i Inn spędzają ze sobą coraz więcej czasu. W tym czasie Sun wprowadził się do domu chłopaka i na nieszczęście zakochuje się w nim. Dla Inn'a, Sun jest bardzo ważny, aczkolwiek jest ktoś o wiele ważniejszy, mianowicie Ainam.
Wszyscy wracają do szkoły, całkiem odmieniony Oh, staje się obiektem zainteresowania w szkole. Chłopak by zaimponować wszystkim bierze udział w wyścigu w zawodach między szkolnych i go wygrywa, następnie zapisuje się na skoki na trampolinie, które bardzo dobrze mu idą.
Cała klasa wybiera się na wycieczkę nad ocean, gdzie Oh wyznaje Brzoskwince że bardzo ją lubi. Dziewczyna automatycznie zrywa ze swoim chłopakiem -ignorantem. Jednak nie wie że w wyniku jej decyzji, Oh porządnie obrywa i postanawia się odizolować się od niej.
Zaś Ainam, postanawia wyznać Sun'owi że darzy go głębokim uczuciem, jednakże ten ją odrzuca, mówiąc że lepiej się czuje kiedy są przyjaciółmi.
Sun jak się później okazuje, od Ainam woli, swojego przyjaciela -Inn'a.
Nastaje rozłam między przyjaciółmi, wszyscy są nieszczęśliwi, aczkolwiek później zarówno Inn, jak i Brzoskwinka dają szansę, wiedząc że przyszłe połówki, darzą ich prawdziwymi uczuciami.

Moja opinia!

Był to pierwszy serial z Tajlandii, jak kiedy kol-wiek obejrzałam i... Nie mogłam się od niego oderwać, a z końcem ostatniego odcinka się mało nie załamałam, ale, ale! Okazuje się że ma on kontynuację, którą z pewnością obejrzę! Bardzo podobała mi się gra aktorów, którzy nie ukrywajmy są bardzo młodzi. Fabuła była również interesująca, nie przesłodzona jak w przypadku seriali japońskich, czy koreańskich. Jak chłopaki się biją, to się biją, jak jeżdżą na motocyklach, to się ścigają. Dziewczyny są ignorantkami i zachwyconymi w chłopakach postaciami. Jest tu duży balans, który nie występuje w dramach, których do tego czasu oglądałam. Ogólnie, bardzo polecam :)

Na razie tyle, do zobaczenia za jakiś czas!
Panda

Co skrywa w sobie sekretny wachlarz? Lisa See -"Kwiat Śniegu i sekretny wachlarz"

*zdjęcie mojego autorstwa*

Autorka: Lisa See

Tytuł: "Kwiat Śniegu i sekretny wachlarz"
Wydawnictwo: Świat Książki
Ocena: 8/10

Cześć! Wracam po dłuższej nieobecności, tę książkę czytałam, pół roku temu i zapomniałam o niej napisać, więc robię to teraz. Z góry przepraszam jak coś przeoczę, a teraz zapraszam do lektury ;)

Kiedy wzięłam tę książkę do ręki po raz pierwszy, myślałam że jest to jakiś tandetny romans i odstawiłam ją z powrotem na półkę w księgarni, tak też było za drugim, trzecim, czwartym i piątym razem. Gdy wpadła mi w ręce po raz szósty, pomyślałam że jestem na nią skazana i zakupiłam ją.

Historia dzieje się w Chinach, w końcowych latach panowania dynastii Qing. W wiosce Yao, przychodzi na świat dziewczynka o imieniu Lilia, kolejna nie potrzebna gałązka w domu biednych rolników.

Dziewczynka na pozór zwyczajna, jak każda, nie za brzydka i nie za ładna, z nie wróżącą się za szczególnie dobrze pod względem małżeństwa. Tutaj z pomocą przybywa miejscowa swatka, która proponuje rodzinie dziewczynki, by odczekali rok na krępowanie stóp, proponuje również laotong (jest to związek dwóch dziewczynek, w postaci przyjaźni, znacznie bardziej prestiżowy, niż krąg zaprzyjaźnionych sióstr). Rodzice Lilii przystają na jej propozycję. W wieku siedmiu lat dziewczynka poznaje swoją laotong -duchową siostrę. Okazuje się nią być Kwiat Śniegu -dziewczyna z dobrego rodu, znająca obyczaje i etykietę. Lilie zadziwia to że jej laotong, chce się uczyć codziennych czynności, takich jak sprzątanie, gotowanie, pranie. Razem przeżywają bolesny proces krępowania stóp, co zastanawia nas i główną bohaterkę i nas, to to że laotong powinny przebywać na zmianę w swoich domach, a piękna Kwiat Śniegu przebywa tylko w ubogim domu Lilii, jak później dowiadujemy się całkiem nie przypadkowo.

W tym czasie dzieje się tragiczna rzecz mianowicie, młodsza siostra Lilii, umiera w wyniku zakażenia, spowodowanego źle skrępowanymi stopami, jednak matka dziewczynek zostaje niewzruszona, z zimną krwią przeżywa śmierć młodszej córki. Inaczej było w przypadku, kuzynki głównej bohaterki, dziewczynka zmarła, przez ukąszenie pszczoły, jej matka cierpiała w milczeniu, po utracie jedynego dziecka.

Laotong dorastają, a Kwiat Śniegu nie może ukrywać prawdy o swoim domu. Lilia przybywa do domu przybranej siostry i to co tam zastaje wprawia ją w osłupienie. Niegdyś bogaty dom, popadał w ruinę, a wszystko za sprawą uzależnionego od opium ojca, który zniszczył przyszłość dziewczynki pozostawiając ją bez posagu.

Ostatecznie kobiety wychodzą za mąż, Lilia szczęśliwie, Kwiat Śniegu nie.

Lilia zawiera małżeństwo z poważanym mężczyzną, rodzi dwóch zdrowych synów i córkę,  staje się najważniejszą kobietą w wiosce, w przeciwieństwie do Kwiatu Śniegu, która poślubiła rzeźnika, człowieka o najgorszym statusie społecznym, mieli troje dzieci, z których tylko jeden chłopiec dożył dorosłości.

Kobiety z początku się wspierały, jednak Lilia coraz częściej dawała do zrozumienia swojej laotong, o swojej pozycji społecznej, a ta usuwała się coraz częściej z jej życia. Ich przyjaźń ponownie przerwało powstanie tajpingów, a co za tym idzie ucieczka w góry i przetrwanie tam.

Na łożu śmierci, Kwiat Śniegu wyznaje iż mimo tak wiele przeszła w życiu wyznała przyjaciółce, że była szczęśliwa.

Lilia przeżyła drugie tyle co jej przyjaciółka, doczekała sędziwego wieku.

A co do sekretnego wachlarza, on zostanie sekretny, dopóki sami nie przeczytacie książki.

Moja opinia!

Mój stosunek do twórczości Lisy See jest specyficzny, nie do końca jestem przekonana czy wszystko opisane w jej książkach jest zgodne z prawdą, myślę że trzeba do niego podchodzić z dystansem. Osobiście uważam że jest to jej najlepsza książka, którą czytałam. Co do samej treści, lektura pokazuje życie kobiet, pokazuje łzy radości i rozpaczy, jest nieco przewidywalna, ale przyjemnie się ją czyta. Zdecydowanie polecam ją w chłodne zimowe wieczory, z kubkiem kakao w otoczeniu spokojnej muzyki.

Ode mnie na dzisiaj to tyle, obejrzałam ostatnio bardzo fajny azjatycki serial. 
Czy chcielibyście recenzję z niego?
Trzymajcie się cieplutko i do następnego!
Panda

Jak kochają Chińczycy? Dorian Malovic- "Miłość made in China"

*zdjęcie mojego autorstwa*

Autor: Dorian Malovic

Tytuł: "Miłość made in China"

Wydawnictwo: Znak

Ocena: 8/10

Cześć po długiej przerwie!

Nie było mnie tu z miesiąc? Tak, chyba miesiąc... Ale pomińmy to, już jestem i wracam z recenzją, tym razem książkową.

Jak kochają Chińczycy?

Czy w tej książce znajdziemy odpowiedź? Myślę że tak, przede wszystkim dlatego że jest to dokument.

Osobiście nie przepadam, kiedy osoby piszą książkę o Chinach, nie rodząc i wychowując się w Chińskiej rodzinie, szczególnie, kiedy czytam książki na temat krajów azjatyckich, autorów, którzy nie siedzą w tym temacie i nie mają o nim pojęcia! Planuję zrecenzować dwie takie książki i dziwnym trafem, obie są autorstwa obywateli USA... O nich również napisze. To chyba mówi samo za siebie. Nie twierdzę że jestem, Bóg wie jakim znawcą Azji, gdyż nie posiadam takiego wykształcenia, ale! Ale czytam książki, chodzę na spotkania, wykłady o tej tematyce, oglądam filmy, czy uczęszczam na jakieś imprezy okolicznościowe, typu opera, teatr, spotkania z podróżnikami.

Pierwsza moja myśl, kiedy zobaczyłam tę książę to, "BOŻE, CZY TY TO WIDZISZ?!", oraz: "FRANCUZ PISZE O CHINACH! TO TAK, JAK SPECJALISTA OD FIZYKI NAGLE NAPISZE KSIĄŻKĘ O HISTORII SZTUKI". Jednak moje zdanie powoli zaczęło się zmieniać wraz z opisem. Okazało się iż Dorian, jest specjalistą jeśli chodzi o Chiny, posiadł umiejętność języka chińskiego, więc stwierdziłam, dobra, spoko ziomek.

Tyle o autorze, a teraz przejdźmy do samej treści.

Autor opisuje w trzech częściach kontakty międzyludzkie w Chinach, konkretnie w związkach, ale również życie ludzi samotnych. Pomimo tego że w Chinach większość ludzi popiera i idzie z duchem czasu, ciągle trzymają się tradycji i kultury, co w żadnym wypadku nie jest złe. Nowoczesne społeczeństwo państwa środka, jest bardzo podobne do nowoczesnego społeczeństwa państwa środka Europy... Zaskoczeni? Ja w żadnym razie, Polacy również uczestniczą w wyścigu szczurów, jednak mają głęboko zakorzeniony tradycjonalizm, oraz religijność. Myślę że we wszystkich państwach średnio, lub wysoko rozwiniętych można zauważyć podobne cech, pogoń za pieniędzmi, dobrobytem, pięknem i lekkim życiem, prawda?

Człowiek jest konsumentem od zawsze i na zawsze. 

W książce poruszane są tematy portali internetowych, gdzie ludzie młodzi i starsi poszukują dobrobytu, tak dobrobytu, a nie miłości! Czy nie widzicie tutaj czegoś znajomego? Dalej pojawia temat utrzymanek i utrzymanków, zaaranżowanych małżeństw, które można spokojnie przyrównać do transakcji handlowej. Niechęć mężczyzn do kobiet lepiej wykształconych, przecież to mąż jest panem domu i samcem alfa, kobieta ma być posłuszna ojcu, mężowi i synowi. Zabrzmiało to jakbym była jakąś feministką, ale  nią nie jestem, także na spokojnie. W tej ostatniej kwestii Polska się różni, jednak nie różni się pod względem społeczności LGBT. Niby to jest, niby nikomu nie przeszkadza, ale jednak przeszkadza, w obu krajach nie porusza się tego tematy w mediach państwowych, a jeśli nawet to w negatywnym świetle. Wynika to z religii, a nie ukrywajmy oba państwa środka, tych dwóch kontynentów są bardzo oddane swojej religii, co ja osobiście szanuje, bo religia jest nieodłączna z kulturą i dziedzictwem. Przejdźmy dalej, gdyż się zapędziłam. Na temat "miejsc przyjemności", raczej wypowiadać się nie będę bo nie zaglądam tam. Hmmm... Może to najwyższa pora się wybrać? Według książki zasada jest prosta, im klient wymaga więcej, tym więcej płaci... Co tam dalej? A ta sprawa, która w Europejskich krajach nie istnieje, ale w Chinach tak, czyli targi miłości. Ale w sumie zastępują je portale społecznościowe w Europie, z nimi sytuacja wygląda tak: bierzesz kartkę piszesz kim i jaki jesteś, oraz czego oczekujesz. I tam ktoś z rodziny szuka odpowiedniej kandydatki, lub kandydata. Jak w końcu się do Chin wybiorę, to zostawię różową karteczkę, a mamę dam za swatkę... Nie no, nie śmieszny żart. Sztuczne randki? Tak to istnieje, ale tylko z odpowiednim kandydatem/ kandydatką, z poleceniem i zatwierdzeniem rodziców. 

Relacje chińsko-europejskie, ciężka spraw jeśli dziewczyna należy do społeczeństwa o wykształceniu podstawowym lub średnim, która nie potrafi języka angielskiego, a takich jest wiele. Jeśli nawet zna, musi być jeszcze odważna by spotykać się z obcokrajowcem, lub wyjechać z Chin. Z mężczyznami jest tak, że nie popierają tych związków, gdyż wiedzą że kobiety z krajów europejskich, czy Kanady/USA mają silniejszy charakter, mogłyby się im sprzeciwić. I tutaj też autor opisuje niektóre Chinki, które nie potrafiły znieść terroru męża i dopuszczały się morderstwa małżonka. Kobieta jest niżej w hierarchii, wiec maż może mieć kochanki i to jest całkowicie normalne. 

Więcej szczegółów nie zdradzam, bo recenzja ma zachęcić do czytania, a nie być streszczeniem.

Moja opinia!

Jeśli chcecie się dowiedzieć dużo o relacjach, w państwie środka jest to dobra lektura, gdyż opiera się na wywiadach. Pokazuje w sposób ciekawy, z jednej strony humorystyczny, ale też poważny, społeczeństwo tego kraju. Można się sporo dowiedzieć o tradycji, związanej z relacjami międzyludzkimi, tymi z pozoru nowoczesnymi, a w tym silnie związanymi ze starymi obyczajami. Bardzo polecam książkę, dla osób które chcą poznać Chiny z jasnej i ciemnej strony.

Krótko dziś, ale mam nadzieję że treściwie...

W ogóle wyszła dziś piosenka CLC -No, całkiem spoczko też, zachęcam do posłuchania.

Do następnego!

Panda