Mała Japonia, w wielkim Krakowie -"Tokio 24"

*fotografia mojego autorstwa*

Cześć! Dzisiaj mamy coś całkiem nowego! Nowość polega na tym że przedstawię wam dzisiaj inną dziedzinę sztuki, bo nie ukrywajmy książki, filmy czy seriale to też sztuka. 

Miesiąc temu wybrałam się, na najbardziej popularną wystawę dotyczącą Japonii w Polsce... "Tokio 24"! Ta nazwa, każdemu kojarzy się z prekursorem kultury japońskiej w naszym kraju, charyzmatycznym i kreatywnym, jak sam się określa, twórcą Krzysztofem Gonciarzem.  W tej recenzji, skupię się tylko i wyłącznie na wystawie, nie patrząc na nią przez pryzmat jej twórcy, gdyż cała postać Gonciarza to temat na osobny post.

Nie ukrywam, kiedy tylko usłyszałam o tym przedsięwzięciu, zapragnęłam na nie pójść, ze względu na treść, jak i to że Kraków, nie jest wcale tak daleko mojego. Na wystawę wybrałam się z dwiema przyjaciółkami, z czego jedna z nich to byś może znana wam Marionetka Literacka. 

Pierwsze piętro muzeum, zdaje się wręcz jak wyjęte z kreskówki. Wchodzimy do świata, przepełnionego obrazami, z wyglądu przypominającego komiks, jednak bezbarwnego, czyli bardziej kolorowanki. Każda instalacja rodem z mangi, jest utrzymana w biali, czerni i błękicie. W tym miejscu można również przymierzyć tradycyjny, japoński strój, czyli kimono. By nawiązać do całej otoczki, stroje również są czarno-białe, jednak pojawiają się tam elementy kolorowe, którymi są maski w kształcie kotów, czy aktorów japońskiego teatru. Wchodząc również do malutkiej instalacji, znajdującej się po środku, tego komiksowego raju, można obejrzeć japońskie spoty reklamowe, a nie ukrywajmy, Japończycy, przodują kreatywnością reklam. Oprócz tych atrakcji, znajduje się tam tablica interaktywna, która jest na swój sposób miejscem do tworzenia własnego graffiti

Zmierzając od wejścia w lewą stronę docieramy, do czarnych kotar, które są przedłużeniem mangowego świata. Znajduje się tam prowizoryczny bar, na styl lat dwudziestych, ubiegłego wieku. Charakterystyczne dla tej części są, tak popularne w Azji czerwone lampiony. W barze, możemy znaleźć, pustą butelkę po sake, małe czarki, miseczki i pałeczki oraz stare gazety, oczywiście z teksem napisanym w języku japońskim (brawo, geniusz ze mnie, nikt by się nie domyślił w jakim języku były gazety).

Mijając kolejne kotary, wpadamy do scenerii z filmu Godzilla, jaw wszystko na tym piętrze również i zaatakowane przez monstrum miasto, jest w mangowej scenerii. Najlepsze w całej tej części jest to, że postacie są interaktywne i dzięki niepozornej maszynie, stojącej w rogu pomieszczenia, możemy sami nią operować.

Schodami w górę przemieszczamy się na drugie piętro znacznie bardziej powiązane ze sztuką i iluzją. Miałam się nie odnosić do autora, tej ekspozycji, jednak tutaj aż trudno o nim nie wspomnieć. Jest to bardzo subiektywne ukazanie Tokio, w przedstawianym, na całej ścianie filmie. Pokazane jest w nim to co według autora było ważne, to co on uznał za estetyczne, czyli jest tu bardzo subiektywna wizja stolicy Japonii.

Kiedy wchodzimy na piętro, pierwsze co nam się ukazuje to, biała sala, w które stoją urocze, okrągłe szare pufy, na jednej ścianie wyświetlany jest film produkcji Krzysztofa, niemy film mówiący wszystko. Nie tylko ujęcia są interesujące i klimatyczne, atmosferę Tokio przynosi też świetny podkład muzyczny. Nie będę się tu rozpisywać o filmie, gdyż każdy powinien go zobaczyć i mieć zdanie na jego temat. Mogę tylko powiedzieć że mam nieco mieszane uczucia, niby spełniał moje oczekiwania, jednak był jakiś niedosyt. Tokio, było ukazane bardzo statycznie, brakowało efektu specjalnego, bo nie można zapomnieć że ta metropolia jest największa na świecie, a co za tym idzie jej życie jest bardzo, bardzo, baaaaardzo dynamiczne.
Oprócz filmy, są dwie inne wystawy. Pierwsza z nich to iluzyjna część świata wypełnionego lustrami, światłami, szkłem, nostalgiczną muzyką. Wiele instalacji powodowało rozproszenie światła, zniekształcenie postaci, co dodawało magii oraz tajemniczości temu miejscu. Osobiście najbardziej podobała mi się instalacja złożona z luster na suficie i w podłodze, otoczona białą zasłoną, na której rozpraszały się różnego rodzaju barwy, co dawało niezwykle ciekawy efekt.
Ostatnia z nich to coś co fani artysty, jak i on sam lubią najbardziej czyli... Neony! Przeróżne japońskie znaki, podświetlone na wyraziste kolory, były największą atrakcją, pod względem robienia zdjęć.

Moja opinia!

Krótko mówiąc, pierwszy raz opisuję wystawę, ale... Postawiłabym ją, na drugim miejscu po wystawie No Mone Lidz Kandinskim, którą zobaczyłam w Rydze, gdyż tamta w mojej opinii była fenomenalna, a ta bardzo dobra.
Jeśli mówiąc tylko o samym Tokio 24, to jest to naprawdę ciekawe doświadczenie, szczególnie dla osób, które interesują się Azją, a szczególnie Japonią, a za razem sztuką. Nie tylko możemy się dowiedzieć więcej o kulturze tego kraju, ale też zapoznać się ze sztuką nowoczesną.

Panda