O dziewczynce, która musiała za szybko dorosnąć... -Oh Jeonghui -"Ptak"

*zdjęcie mojego autorstwa*

Autorka: Oh Jeonghui

Tytuł: "Ptak"
Wydawnictwo: Kwiaty Orientu
Ocena: 5/10

Witam! Co u was słychać? U mnie ani nie gra, ani buczy, ale powolutku się żyje, tak czy owak powracam, tym razem z recenzją książkową. Uh... W tym przypadku myślę że będzie ciężko.

Pewnie wielu z was ma ten problem że lubi coś w stosunku 50/50, i ja mam właśnie taki problem z południowokoreańskimi pisarzami, większość z nich opisuje bardzo banalne i dziecinne sprawy, w niezwykle poważny sposób.

W tym przypadku jednak jest na odwrót, książka jest napisana zbyt dziecinnie i banalnie, źle opisuje realia Korei Południowej z lat 90-tych, ale, ale ostatecznie nie jest tak złe. Gdyż właśnie nie ukazuje Korei Południowej jako raju na ziemi i przeciwieństwem do piekła północy (nie popieram reżimu). 

Ogólnie książka opowiada historię rodzeństwa, które bardzo wcześnie zostało półsierotami, a później w wyniku zagubienia ojca, zostało wychowywane przez babcię, która niedługo później zmarła. Następnie podrzucane do różnych członków rodziny, gdzie rodzeństwo i kuzynostwo ojca nie ma najmniejszej ochoty się nimi zajmować. 

Minął rok, ojciec powrócił by zabrać dzieci ze sobą do ich nowego domu, oświadczając przy tym że mają nową mamę. Jasnowłosa kobieta, jednak nie potrafi zająć się domem i dziećmi, wkrótce opuszcza rodzeństwo, pod nieobecność ojca, który w tym czasie był w delegacji, pracując przy, jak to określa autorka "wielkim kościele, ze szkła". Dziewczynka, gdy rodzic dzwoni, ukrywa że kobieta ich opuściła, po kilku wymówkach ojciec przestaje jej wierzyć i wraca do domu. Mężczyzna gdy dowiaduje się iż kobieta ich opuściła, po raz kolejny traci zmysły i opuszcza mieszkanie mówiąc, że wróci  przyprowadzi ją ze sobą.

W tym momencie dzieci pozostały same, a U-mi zostaje panią domu, gospodynią, matką i uczennicą w jednym. Jej młodszy brat nie ułatwia jej życia. Siostra dostrzega że brat jest upośledzony umysłowo, nie nadąża za tempem klasy, nie chce się uczyć i myśli jedynie o tym jak nauczyć się latać. Jakby tego było mało U-il zaczyna zadawać się z mieszanym towarzystwem, całkowicie opuszcza szkołę i ignoruje starszą siostrę. Dziewczynka, gdy ma wolne chwile pisze pamiętnik, który zaleciła jej opiekunka, przydzielona ze szkoły. 

Rodzeństwo mieszka, w jednym budynku, z bardzo dziwnymi sąsiadami,między innymi z Panem, który trzyma ptaka w klatce. Nawiązujący do tytułu "Ptak", moim zdaniem jest oznaką zniewolenia i niemożność wyboru, czyli sytuacje w której znaleźli się U-mi i U-il.

Ojciec przychodzi pewnej nocy do domu, z blond puklami w dłoni, dobrze wypity i molestuje dziewczynkę, następnie znika następnego ranka.

U-mi ciągle zajmuje się szkołą, domem i stara się upilnować U-il'a, jednak marnie jej to wychodzi. Załamana dziewczynka, sama zaczyna wieść życie jak jej brat, aczkolwiek w którymś momencie zdołała się opamiętać, chłopiec jednak tego nie zrobił. 

Pewnego razu U-il, wrócił bardzo późno do domu, cały blady, mówiąc że coś zjadł, lecz dziewczynka to zignorowała. U-mi budzi się nad ranem, a jej brat leżał obok niej w wymiocinach, a jego skóra mieniła się odcieniami, koloru niebieskiego. Dziewczyna, myje chłopca, okrywa go kocem, przygotowuje śniadanie i wychodzi do szkoły. 

Trzy dni później, stan chłopca się nie zmieniał, nie jadł, jedynie leżał i mamrotał do siebie.

Załamana dziewczynka, wychodzi z domu, następnie widzi smutnego ptaka, w klatce sąsiada, zabiera klatkę i postanawia się przejść.
Spacer jednak nie jest jak zwykła przechadzka, nastolatka idzie wzdłuż torów i myśli o tym co ją spotkało w życiu.
Na koniec możemy dojść do wniosku że życie nie ma sensu, jak to zazwyczaj w południowo-koreańskich książkach bywa.

Moja opinia!

Jest to jedna ze słabszych książek, jakie czytałam, jednak jeśli chodzi o koreańskie standardy, wypada całkiem przyzwoicie. Czy polecam? Nie umiem się określić, niby jest nieco psychologiczna, daje lekko do myślenia, aczkolwiek dziecinność wypowiedzi, perspektywa małego dziecka jest nieco nużąca. Osobiście dla mnie nie było nic takiego specjalnego.

W następnym poście może pojawić się ciekawy wywiad, więc proszę obserwujcie bloga i wyczekujcie nowych postów! :) 
Panda