Chiny w młodym stylu. "Young Style"

Tytuł: "Young Style"

Rok produkcji: 2013

Reżyser: Jie Liu

Ocena: 10/10

Cześć! Wiecie co?! Nie było mnie tu miesiąc!!! Czas nadrobić zaległości, ostatniego razu Mikołaj przyszedł na drugiego bloga, więc na święta zadecydowałam że wpadnie tutaj, enjoy misiaki!

Zanim przeczytacie tę recenzję, to włączcie oficjalny soundtrack z tego filmu : >klik<, bo ta piosenka niewątpliwie wymiata.

Znacie historię Dona Kichota i jego idealnej Dulcynei? To jest, dokładnie to samo tylko w wydaniu chińskim.

Akcja filmu, toczy się w pekińskim liceum. Geniusz i kujon, o imieniu Juren, który zostaje, nie ukrywajmy nieudacznikiem życiowym, a wszystko przez co? No jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o pieniądze. A jak nie chodzi o pieniądze, to chodzi o kobietę. No i biedaczek, traci głowę. Zmienia się z osoby z wysokimi wynikami, pretendującej po maturze, na dobre studia, w dodatku, dwa lata wcześniej niż rówieśnicy (teraz wiadomo skąd się brało określenie geniusz), w totalnego nieuka i wszyscy mają wrażenie że spada na dno. W chińskim pryzmacie społeczeństwa, chłopak jest przegrywem: zakochuje się tuż przed maturą, łamie kość biodrową, kiedy to próbuje odwiedzić swoją miłość życia, włamując się przez balkon i spadając na samochód (inny człowiek by się zabił, ale mniejsza o to), na końcu okazuje się że musi poprawiać ostatni rok. Matka głównego bohatera, typowa chińska matka, nie mogłaby przeboleć tego że chłopaczyna, nie chce pisać matury ponownie i iść do pracy, nakazuje mu powrót do klasy maturalnej. 

Nie ukrywajmy nie podoba mu się ten pomysł, no ale jak matka tak mówi, a ojciec nie ma nic do gadania to tak być musi. Żeby było śmieszniej, w poprzednim roku, zhandlował wszystkie książki maturalne, młodszej dziewczynie Xiaofan, z którą był teraz w klasie, a żeby było  jeszcze śmieszniej. Chłopaczki, którym kazał się od niego, żeby nie powiedzieć ostrzej, odczepili, również byli w tej samej klasie. To się nazywa przegrać życie.

Pierwsza lekcja, zaczyna się bójką, jednak gdy zadyma zaczyna się rozkręcać, wkracza nauczycielkę, która niczym wychowanka, rozgania przedszkolaków rozgania do ławek uczniów, zaprowadzając porządek. Dla dyscypliny, stawia uczestników bójki pod tablicą. Czwórka chłopaków, w tym Juren, dostają pouczenie, nauczycielka też każe powiedzieć dlaczego chłopak, nie zaliczył poprzedniego roku. A on niczym bohater romantyczny, przyznaje się do tego że zakochał się i taki tego skutek. Na to klasa zaczyna mu bić brawo.

Sytuacja kończy się tym że jego wrogowie stają się najlepszymi przyjaciółmi, gdyż błagają go o pomoc, w relacjach damsko-męskich. Jak można się domyślić jest teraz nie jeden Don Kichot, ale trzech i (chyba) gej (bo przecież w azjatyckim filmie młodzieżowym, nie mogłoby się bez tego obejść). Juren, jako niebywały spec od miłości poleca sposoby, takie jak: układanie świec, w kształcie imienia ukochanej Jiadi, pod akademikiem dziewcząt i oczekiwanie na wybrankę z wielkim bukietem kwiatów. Innemu koledze o imieniu: Mingzhi, poleca wymalowanie wszystkich schodków w szkole z życzeniami z okazji urodzin, dziewczynie która mu się podoba. Obie te akcje kończą się sromotną porażką. A z kolegą -Fei (chyba) gejem, to nie miał pomysłu.

Jak film o młodzieży to... Trójkąt miłosny! Jak się można domyślić, Juren został wybrankiem Xiaofan -dziewczyny, która kupiła od niego książki. Chłopak jest ślepy na jej starania, gdyż ciągle myśli o JinJin, która zaś ma go... Znaczy, o nim nie myśli. Tę jakże, specyficzną sytuację, w przedziwny sposób wykorzystuje Jiadi, starając się o względy dziewczyny, która jak w niewyjaśniony sposób, ma go... Znaczy, nie zwraca na niego uwagi (mam nadzieję że wyczuwacie sarkazm tego zdania). To wiadomo jak kolejna, baba to kolejne problemy.

Nasz bohater nic sobie z tego nie robi i dołącza do klubu piłki nożnej, gdzie wszyscy uznają to za idiotyczny pomysł, gdyż jest w klasie maturalnej i nie powinien robić nic, tylko siedzieć nad książkami i uczyć się tyle, żeby mu się mózg przegrzał. Nasz super hero ciągle robi swoje, jednak jego zapał szybko się kończy. Kiedy wprowadza się do akademika, a jego muza całkowicie daje mu do zrozumienia że nie chce mieć z nim nic do czynienia. Zrobiło się smutno, co? To żeby było jeszcze smutniej Fei, rozmawia z Jiadi, i mówi że jest gruby, biedny i brzydki. Chłopaka trafia szlag, równocześnie wpływa mu to na ambicję, kiedy widzi innego lokatora akademika -Qiang, który całe swe życie, niczym asceta, poświęca nauce.

Juren bierze się w garść, wszystko zaczyna się poprawiać do chwili balu maturalnego, po którym maturzyści, nielegalnie spędzają czas w salonie gier, a żeby tego było mało Qiang, zostaje pobity. Kiedy pani Sa, nauczycielka dowiaduje się o wszystkim, pobity i właściwie niewinny chłopak zostaje wydalony ze szkoły. Jak później się dowiadujemy, poświęcał tyle czasu nauce, gdyż matura i studia, były jego szansą na lepsze życie.

Przychodzi do ostatniego dnia przed maturą, w wyniku przypływu odwagi, przerywa sesje zdjęciową podobnie jak na początku filmu i wygłasza podziękowania dla pani Sa.

Moja opinia!

Dla mnie film ten, był czymś na styl przełomu. Odebrałam go szczególnie, gdyż sama przechodziłam dość duży bunt związany z okresem dojrzewania, coś we mnie pękło. Bo jakby nie patrzeć Juran podobnie jak ja, walczyliśmy o coś co i tak było skazanym na porażkę. On starał się o względy dziewczyny, a ja o zmiany w życiu, które nie jest tak złe, jakim mi się wydawało. Mimo że jest to film młodzieżowy, to podejrzewam że osobom, w różnym wieku by się spodobał. Co mi się jeszcze podobało? Bardzo mi się podobał dobór aktorów, którzy nie byli idealnymi pacynkami, leżącymi pod skalpelem u chirurga, by ich twarz, była piękna, według azjatyckich standardów, byli bardzo naturalni, podobnie jak ich gra.

Z podsumowania, to tyle, czas więc na życzenia.

Z okazji, najpiękniejszych świąt w roku, 

pragnę wam życzyć zdrowia, rodzinnej atmosfery,

wielu prezentów, pięknej choinki, 

pysznych otraw wigilijnych i odpoczynku.

Wesołych Świąt kochani!

Panda

Co skrywają w sobie japońskie drzeworyty? Anna Klejzerowicz -"Cień gejszy"

*zdjęcie mojego autorstwa*

Autorka: Anna Klejzerowicz

Tytuł: "Cień Gejszy"

Wydawnictwo: Replika

Ocena: 7/10

Witam! Co u was słychać? Dzisiaj tak dla odmiany, chciałabym zrecenzować książkę autorki polskiej, z akcją toczącą się w naszym kraju, a jednak z azjatyckim wątkiem. Zapraszam!

Cień Gejszy, jest jedną z powieści kryminalnych Anny Klejzerowicz, jest również kolejną przygodą pewnego dziennikarza -Emila Żądło, który odgrywa w tej książce główną rolę.

Książka jest świetnym przykładem, że karma wraca. Sam tytuł do tego nawiązuje.

Cień Gejszy, wszyscy pozostawiamy cień, nawet w największym blasku słońca, każdy nasz czyn zostawia po sobie ślad, tak też było w przypadku tego kryminału.

Akcja książki rozgrywa się w mieście portowym -Gdańsku. Emil Żądło zostaje wplątany w jakąś zagadkową sprawę, ktoś podpisując się jego nazwiskiem, publikuje zagadkowe komentarze, oraz groźby na przeróżnych portalach internetowych. Międzyczasie na policję dociera wiadomość na temat zabójstwa pewnego profesora, a nie długo później ginie następny mężczyzna. Niby, co ma jedno do drugiego? Śmierć przypadkowych osób i komentarze w internecie, z całkiem innymi wątkami. A jednak...  Komentarze dotyczą japońskich drzeworytów, a nieco później zostaje okradziony pewien gdański antykwariat, jedyne co zaginęło to japoński drzeworyt.

Dziennikarz zaczyna śledztwo na własną rękę, z dozą pomocy przyjaciela -policjanta, Zebry. Sprawa okazuje się jeszcze bardziej zagmatwana niż by się zdawało.

Przemiły właściciel antykwariatu, opowiada mu historię włamania, sprzedaje pozostałe drzeworyty, oraz udziela informacji, skąd je uzyskał. Okazało się że poprzednią właścicielką była, siostra pierwszej ofiary, jednak nie miała ona pojęcia co kryją w sobie dzieła sztuki, uznała je za brzydkie i sprzedała w antykwariacie. Kobieta wspomniała o pewnym mężczyźnie, który dzwonił do niej w sprawie odkupienia drzeworytów, jednak było już za późno, gdyż oddała je do antykwariatu. W drodze powrotnej do domu, do Emila dzwoni Zebra z wiadomością że policja schwytała złodzieja z antykwariatu. Okazuje się nim młody chłopak, przerażony cała sytuacją, sam zgłosił się na policje, nie chciał za wiele mówić, wspomniał jedynie o swoim składziku i o mężczyźnie o nazwisku Gniady.

Następnego dnia dziennikarz, wraz z przydzielonym policjantem, ruszają na poszukiwania składziku, gdzie odnajdują dokument, zapisany starym pismem japońskim. Nieco później policja wypuszcza złodzieja na wolność, a ten popełnia samobójstwo. Kolejnymi ofiarami staje się była właścicielka drzeworytów, wraz z mężem. 

Kopię dokumentu Emil przekazuje Marcie, jego ukochanej, która kontaktuje się z profesorką z Warszawskiego Uniwersytetu, by przetłumaczyła treść dokumentu. Jednak ona też zostaje zamordowana. Pod przykrywką policja poszukuje tłumacza japońskiego, kiedy Marta nawiązuje kontakt jednym z japońskich profesorów, który podejmuje się tłumaczenia dokumentu.

Pan Yamamoto, spisał się na medal tłumacząc dokument, oraz wspominając o twórcy drzeworytów -niejakim Baison'ie.

W tym czasie, cudownym sposobem Emil odnajduje pod jednym z drzeworytów, list w języku niemieckim, który pogrąża rodzinę Gniadosz, w tym mężczyznę, który startował w wyborach na prezydenta. Ujawnienie tajemnicy, sprzed lat o wojnie rosyjsko-japońskiej i zdradzie przodka Gniadosza, zrujnowała jego karierę, w czego wyniku popełnia samobójstwo.

Emil wraz z Martą, wyszli z tego bez szwanku, podobnie jak Zebra z małżonką. 

Ze ściany w sypialni bohatera, zerkała piękna gejsza, uwieczniona na drzeworycie, dumna z odkrycia tajemnicy i ze słusznej zemsty.

Moja opinia!

Cień Gejszy, jest jedną z nielicznych książek, do których wracam, czytałam ją drugi raz i niezmiennie mnie wciągnęła. Bardzo mi się podobał fabuła, nie jestem zwolenniczką krwawych kryminałów, ten własnie taki nie jest. Nie ukrywam że powieść jest przewidywalna, ale mimo to wciąga od pierwszej strony. Z ciekawości nawet znalazłam prace Baison'a i tak one istnieją, a także potwierdzam że są niezwykłe, mam nawet w planach zakupienie choć jednego takiego drzeworytu. Japonia nigdy, nie była mi krajem tak bliskim jak Chiny, Tajlandia, czy Korea, jednak, po przeczytaniu tej książki pierwszy raz, około trzech lat temu, zaczęłam inaczej postrzegać ten kraj, a poza tym chciałbym zobaczyć Gdańsk, byłam w Gdyni, Sopocie, lecz nigdy w Gdańsku (jeśli jesteście z Gdańska, to będzie mi bardzo miło jak napiszecie mi w komentarzach jakieś fajne miejsca). 

Z mojej strony to tyle, już obiecuję że następna recenzja, która się pojawi będzie recenzją filmu.

Cześć!

Panda

Pocztówka z KRLD. Suki Kim -"Pozdrowienia z Korei"

*zdjęcie mojego autorstwa*

Autorka: Suki Kim

Tytuł: "Pozdrowienia z Korei"

Wydawnictwo: Znak

Ocena: 8/10

Witam, po tak długiej przerwie! Byłam w Hiszpanii internet miałam do kitu, a w Polsce musiałam ogarnąć parę spraw, jednak już jestem i recenzuję dla was książkę. 

"-Czy w końcu pojawi się coś z Korei Południowej?!

-A czy wiesz jak trudno o książkę z Korei Południowej?!"

Tak więc idziemy w kierunku północy...

Suki Kim to Koreanka, zamieszkała w Stanach Zjednoczonych, która nie potrafiła znaleźć swojego miejsca na Ziemi.Podróżowała po wielu krajach, aż los pchnął ją w kierunku Korei, jednak nie jej rodzinnej, na południu, tylko na północ (oczywiście była też na południu).

Pierwszy raz zetknęła się z reżimem koreańskim będąc na koncercie filharmonii nowojorskiej w Pjongjangu, w roku 2002, w tedy też poczuła się pierwszy raz jakby była "u siebie", mimo to nie zdecydowałaby się jeszcze raz przebywać w tym państwie. Ale los ponownie pchnął ją w kierunku północy po raz kolejny.

Książka jest podzielona na dwie części, które opowiadają o nauczaniu studentów, północnokoreańskiej uczelni PUST, języka angielskiego...

Anty-Atlantyda -część pierwsza.

(semestr letni)

Jak sam tytuł mówi, Korea Północna nie jest mityczną, opływającą w bogactwa, owianą tajemnicą i obiektem pożądania, nie jednego bujającego w obłokach podróżnika. KRLD co prawda jest państwem owianym tajemnicą, gdyż świat zewnętrzny widzi to co rząd chce pokazać, a to co się dzieje wewnątrz, ciągle pozostaje tajemnicą. Suki Kim w swojej książce uchyla rąbek tej tajemnicy, przez pryzmat uczniów, wychowanych w elitarnych rodzinach. 

Autorka mówi że w KRLD, czas jakby płynął wolniej, lub w ogóle go nie było. Nie ma się czemu dziwić. W dobie internetu, komputeryzacji, człowiek zdobywa informacje z całego świata, te mniej i bardziej interesujące, będąc od tego odcięci nie potrafimy normalnie żyć i iść z duchem czasu, czujemy się jak w jaskini, zacofani, w tyle za światem brnącym na przód. W miastach gdzie korki uliczne to codzienność, a spóźnienie się tramwaju, czy pociągu to katastrofa (bo nie zdążymy na umówione spotkanie), nie możemy wyobrazić sobie, prawie pustych ulic i potężnych kolejek do autobusów. Żyjąc w państwie demokratycznym, gdzie mamy "wolność słowa" i możemy wyrażać "swoją opinię", nie znamy uczucia gdzie każde twoje słowo, ruch, gest jest kontrolowane, ta (mówiąc kolokwialnie) paranoja, doprowadza człowieka do poczucia bycia zamkniętego w klatce, a za razem dwutorowego myślenia, myśląc i mówiąc to co wszyscy, za razem myśląc całkiem inaczej, robiąc coś w imię wielkiej idei dżucze, przy okazji przeklinając w myślach zimno na którym się pracuje.

Suki również na swój sposób popadła w tę paranoję. Myślała swoje, a robiła to co kazano. 

Nie ukrywajmy każdy człowiek ma podobnie, np. nie lubimy swojej pracy, mamy ochotę wyrzucić papiery do niszczarki, ale przy tym uśmiechamy się i wymieniamy grzeczności z szefem, przyjmując ofertę nadgodzin, lub wzięcia pracy do domu.

Kim pod przykrywką misjonarki dostała się do PUST, na pierwsze zajęcia przyszła tak, jak jej kazano, w spódnicy za kolano, nie wysokich butach, marynarce i prostej bluzce. Była oszołomiona na widok swoich uczniów, którzy ubrani w idealne białe koszule, pod krawatem, wstali równo niczym wyszkolona armia by ją powitać. Jakże się różnili od studentów z zachodu, czy ich rodaków z południa. Jednak pokochała ten mały oddział studentów, którzy traktowali ją jako nauczycielkę -później przyjaciółkę, z szacunkiem, a za razem uważając ją za przedstawicielkę imperialistycznego wrogiego mocarstwa -USA.

Uczyła studentów z najwyższą i najniższą umiejętnością językową. 

Zaskoczyła ją współpraca, gdzie jeden gdy sobie nie radził, kilku innych mu pomagało, brak rywalizacji, mieli w sobie braterstwo, czego nie można zauważyć w państwach kapitalistycznych. Oddanie ukochanemu przywódcy, brak sprzeciwów, na swój rodzaj zastraszenie powodowały brak ich buntów i przyjmowanie z pokorą swojego losu, a nawet umiłowanie swojej ojczyzny, rzadko spotykana rzecz na zachodzie. Mimo że się uczyli musieli odbywać wartę przy miejscu gdzie pobierali nauki Kim Irsen'a, pracowali w ogrodzie, w wolnych chwilach lubili grywać w koszykówkę. Grali głównie w gry zespołowe, gdyż nie znali rywali międzyosobowej.
Spędziła miesiąc w Korei Północnej, z jednej strony wydawał się jej ten czas bycia w ciągłym strachu, między fałszywymi ludźmi, obserwowana z każdej strony była pod presją, zamknięta w klatce PUST, z drugiej jednak strony czuła się szczęśliwa przy swoich studentów, których pieszczotliwie nazwała: gentlemani.
Kiedy wracała do stanów, studenci pytali ją czy wróci na semestr zimowy? Jednak nie miała pojęcia czy to nastąpi. Studenci nawet nie mogli się z nią pożegnać i ona z nimi, to przykre gdy nie możemy się pożegnać z ludźmi, których najprawdopodobniej nie spotkamy...

Słońce XXI wieku -część druga.

(semestr zimowy)

Znacie takie powiedzenie, nigdy nie mów nigdy? 

Dla Suki wrzesień w Pyongyangu, wydawał się znacznie zimniejszy niż w Nowym Jorku i myślę że nie było to tylko spowodowane temperaturą. Była z jednej strony ciekawa reakcji studentów na jej widok, a z drugiej strony przerażona tym faktem. wszystkie obawy minęły jak ręką odjął, gdy zobaczyła rozpromieniające się twarze na jej widok.
Semestr zimowy był dla niej przybijający i melancholijny, jednak nie tak jak zimowy.
W tej części opowiada o tym jak Koreańczycy z północy, pokonali Japonię w meczu piłki nożnej, euforię i ciągła urazę tego narodu.O święcie kimjang, na które studenci przygotowywali składniki do kimchi, czy też o problemach studentów związanych z napisaniem eseju.
Wszystko było względnie w porządku, Suki, czuła się całkiem swobodnie, czasem nawet spierała się ze studentami, mówiła jednak ciągle niewiele o różnicach między zamkniętym światem socjalistycznego państwa i otwartym światem.
Komplikacje pojawiły się gdy podejrzewano ją o to że nie jest chrześcijanką, a tylko kryje się pod maską misjonariuszki, podejrzenia minęły gdyż znalazł się inny, większy problem.
Zapewne każdy zna film o Harry'm Potter'ze. autorka książki obiecała swoim zestresowanym przed semestralnymi egzaminami studentom, że obejrzą jedną z części sagi i do tego upiecze dla nich tort czekoladowy. W jej cudownym planie, przeszkodziła jej Mary -najwierniejsza chrześcijanka, która obstawała przy filmie "Opowieści z Narnii" -jej zdaniem była to historia o chrześcijańskim przekazie. Film nie został zaakceptowany przez resztę misjonariuszy, gdyż ile osób tyle zdań i każdy z nich proponował inny film. Ostatecznie uznali że tylko jedna grupa może obejrzeć przygody Harry'ego Potter'a. Z ciężkim sercem Kim, musiała wybrać między grupami. Zdecydowała się na grupę 4, z wyższymi kwalifikacjami językowymi, gdyż dialogi zawarte w filmie mogą być dla nich niezrozumiałe. Mniejszy problem był z upieczeniem tortu, gdyż w KRLD trudno o dobrą czekoladę, zdecydowała się więc na marny placek czekoladowy. Wypełniła swoją misję w pięćdziesięciu procentach, przynajmniej część uczniów była zadowolona, a może udawali? W tym kłamstwie akurat byli mistrzami...
Kiedy wracała do USA, zdała sobie sprawę z tego że jest to jej ostatni wyjazd do KRLD, z czym wiązało się pożegnanie ze studentami. Pytali czy przyjedzie na następny semestr? Chociaż wiedzieli że tak się nie stanie, poprosili ją by powiedział im coś po koreańsku na pożegnanie. Było to zabronione, jednak podjęła to wyzwanie. Pożegnanie nie odbyło się jednak tak jak tego oczekiwała, nikt nie przyszedł pożegnać nauczycieli gdy zmierzali do autokaru. W przeddzień ich wyjazdu, zmarł Kim Dzongil, zgasło słońce XXI wieku, a naród pogrążył się w smutku i rozpaczy.

Moja opinia!

Spokojnie mogłabym dać tej książce 10/10, gdyż jest bardzo wiarygodnie napisana, można by rzec że jest kawałem świetnego dokumentu, ale... No własnie ale, autorka widziała własnie to co chciał jej przedstawić północnokoreański rząd, idealnych, zdyscyplinowanych studentów, "spokojne", zadbane ulice stolicy, wielkie pomniki, "potęgę" władzy KRLD. Brakowało mi tu porównania z życiem poza elitami Pyongyangu, były małe wspominki na temat dzieci bawiących się na ulicy, czy przypominających szkielety robotników, jednak to nie wystarcza... Wiem że jest to nie możliwe, by zobaczyć życie ludzi z innym statusem społecznym, chociaż czy na pewno? W następnych recenzjach, będę chciała wam przedstawić pewien film dokumentalny na ten temat.

Pozdrawiam was! I mam nadzieję że nie pojawię się po raz kolejny za trzy miesiące...
Cześć!
Panda

Czy socjalizm jest piękny? Lijia Zhang -"Socjalizm jest piękny"

*zdjęcie mojego autorstwa*

Autorka: Lijia Zhang

Tytuł: "Socjalizm jest piękny"

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Ocena: 10/10

Na początku chciałam podziękować wydawnictwu Prószyński i S-ka, portalowi Chiny.pl, oraz niezawodnej stronce (blogu i na Facebook) Chiny to lubię! To właśnie dzięki nim uzyskałam tę książkę, także zachęcam do śledzenia.

Książka Lijii Zhang, przedstawia subiektywną odpowiedź na pytanie, czy socjalizm jest piękny? 

Wiele osób uważa socjalizm jako katastrofalny system prowadzenia państwa. Jako osoba urodzona w kapitalizmie, nie powinnam wypowiadać się na ten temat. Jednakże Chińczycy ciągle żyją w tym systemie i są światową potęgą. 

Autobiografia Zhang jest niezmiernie wciągająca. Kobieta w wieku szesnastu lat, staje się z dobrze zapowiadającej uczennicy, pracownicą fabryki Liming, produkującej pociski bomb rakietowych. Nie podoba jej się wizja przyszłości w murach największej fabryki w Nankinie, mimo to przyjmuję pracę, gdyż matka odeszła na emeryturę, a była sposobność by po niej córka znalazła swoją „żelazną miskę ryżu” w zakładzie. 

Przygnieciona ciężarem obowiązku, wspominała czasy kiedy uczęszczała do szkoły. Nie znosiła kontrolowania mierników jednakże wykonywała pracę sumiennie i nie narzekała. Zdawało się że jest idealną robotnica. 

Mimo pozorów w pracy, w domu Lijia poddawała się emocjom. Często dochodziło do sporów między nią, matką. Ojciec dziewczyny w tym czasie był w pracy, którą obejmowała rok, bez dwunastu dni. Ma, jak określa ją autorka, często wypominała że dzięki niej córka ma pracę i że obejmowała rolę matki, a za razem ojca, który przez jego burzliwą przeszłość  (w tym czytanie książek), sama musiała dbać o rodzinę. Mała Zhang (jak nazywano ją w fabryce), dopiero po czasie zrozumiała że Ma nie chce źle dla niej i rodzeństwa, tylko ma ciężkie, pracowite życie, pełne wzlotów i upadków (chociaż tych drugich zdarzało się więcej). Do tego czasu jednak Lijia robiła coś, co sprawiało iż matka wpadła w szał -czytała książki. 

W fabryce Liming, pracował Zhi. Chłopak nowoczesny z zewnątrz, zacofany w duchu, syn jednej z szych firmy. Długowłosy chłopak zmienił myślenie młodej dziewczyny, spodobał się jej, a przy tym postanowiła być bardziej oryginalna. 

Lijia cały czas pracuje w fabryce, kiedy dostaje urlop postanawia wyjechać do rodziny, gdzie poznaje Czerwoną Skalę -pierwszego chłopaka, tak zaczynają się jej liczne romanse.

Odbiegnijmy od wątków miłosnych, bo musiałabym pisać streszczenie książki.

W życiu autorki pojawią się Starszy Pan, człowiek zakochany w poezji, entuzjasta angielskiego, którym zaraża Małą Zhang.

W ostatnich rozdziałach autorka opowiada o aborcji w Chinach, na swoim przykładzie i najważniejszym wątku, czyli demonstracji prodemokratycznej, którą zorganizowała z własnej woli. 

Moja opinia!

Książka jest niezmiernie interesująca i łatwa w odbiorze, napisana prostym językiem powinna trafić do wszystkich czytelników, a zawarte w niej wydarzenia mogą wprowadzić nas w życie zwykłej chińskiej robotnicy, jaką była autorka. Opowieść z jej życia jest świetna motywacją, by dążyć do celu, pomimo przeciwności losu.

Historia naszej bohaterki ma szczęśliwe zakończenie, wyjeżdża do Anglii z mężem Szkotem i tam zakłada rodzinę.

Życzę wszystkim by takie szczęśliwe zakończenia pojawiały się w waszym życiu.

Posty pojawiać się będą rzadziej, gdyż jestem w Hiszpanii, na praktyce i nie mam tutaj dobrego połączenia internetowego. 

Przepraszam za długość, niestety czas mnie ogranicza i za błędy gdyż pisze na tablacie.

Pozdrawiam Was serdecznie.
Panda

Gra o wysoką stawkę... "The Game Changer"

Tytuł: "The Game Changer"

Rok produkcji: 2017

Reżyser: Xixi Gao

Ocena: 7/10

Cześć wszystkim, tak jak obiecałam, przychodzę dzisiaj do was z recenzją filmu.

Jakieś plany na weekend? Jeśli nie, to spędzie go ze mną, zapraszam do czytania i komentowania.

Moim zdaniem jedna z lepszych chińskich produkcji, w ciągu ostatnich pięciu lat. Być może jest to spowodowane moją fascynacją do okresu "dwudziestolecia między wojennego", a może to gra aktorska Peter'a Ho, Huang'a Zitao, czy Wang Xueqi, wprowadziły mnie w klimat filmu, który przyznaję był interesujący, lecz nie oglądało się go zapartym tchem.

Lin Zihao (Peter Ho), jest więźniem politycznym skazanym za członkostwo, w stowarzyszeniu niebieskich koszul, które podlegało władzom Kuomintangu i sprzeciwiało się korupcji i mafii.

Zihao, udało się uciec z więzienia, w czasie ucieczki, na jego drodze pojawia się Fang Jie (Huang Zitao), najlepszy strzelec w Szanghaju. Jak się okazuje Jie, jest podwładnym Pana To (Wang Xuqei), a przy okazji zakochanym do szaleństwa w jego córce To Fongfong (Coulee Nazha). Więźniowie robią zamieszanie, uwalniając przy tym innych skazańców, korzystają z zaistniałej sytuacji i uciekają, każdy z nich odchodzi w swoją stronę.

Następnego dnia Fang Jie, rusza do portu, by odebrać z niego Fongfong, mężczyzna jest szczęśliwy widząc ją po długim czasie, jednak młoda kobieta ignoruje jego zaloty, zachowując przy tym klasę i zasady dobrego wychowania. W drodze do domu Pana To, na powóz w którym znajdowali się bohaterowie, napadają ludzie z innych gangów. Jie zostaje odciągnięty od córki szefa, zaś ona porwana, z opresji ratuje ją Zihao, który niczym najdzielniejszy rycerz, rozkłada wszystkich na łopatki. W podzięce Fongfong i Fang Jie, zapraszają go do siebie.

Pan To, najpierw wita się z córką, następnie z podwładnym, a na końcu z nowym przybyszem, nie poznaje go, ale Zihao doskonale wiedział że ma do czynienia ze swoim wrogiem, z czasu kiedy należał do stowarzyszenia. Widząc tego człowieka, od razu planuje zemstę, w czego wyniku zostaje jednym z podwładnych Pana To.

Wojny gangów trwają, Zihao, uważnie obserwuje sytuację. Przywódcy mafii spotykają się w pewnym "klubie", gdzie omawiają interesy, albo raczej starają się jak najwięcej dowiedzieć o swoich rywalach. Pojawia się tam również pan To, wraz ze swoją świtą. Pewnego wieczora na scenę wkracza, pięknej urody śpiewaczka. Zihao ma wrażenie że ma halucynacje, gdyż widział nie śpiewaczkę, lecz swoją ukochaną Lan Ryoyun (Choo Jahyun), jak się nieco później okazuje ma rację.

Sprawa zaczyna się komplikować, kiedy między gangsterami dochodzi do coraz bardziej zaciętych konfliktów, a córka Pana To coraz bardziej zakochuje się w Zihao, mimo to mężczyzna odtrąca jej uczucia, gdyż kocha inną.

Pan To wchodzi w coraz większy konflikt z jednym z gangsterów i postanawia go zlikwidować, będąc w klubie, co jemu i jego świcie się udaje. W tym czasie też ginie Ryoyun, a szef mafii dowiaduje się że trzyma pod swoim dachem wroga.

Gdy szef mafii dowiaduje się, kim jest jego nowy podwładny, natychmiast skazuje go na śmierć. Wyroku ma dokonać Fang Jie, który z jednej strony czuł nienawiść do niego, ze względu na to że kochała go kobieta, którą darzył uczuciem, zaś drugiej był jego najlepszym przyjacielem. Dokonuje wyroku, będąc wiernym Panu To.

Zihao, jakimś cudownym sposobem przeżył kilka strzałów i topienie w rzece, znajduje go gromadka dzieci, które pomagają mu wydostać się na powierzchnię. Kiedy odzyskał przytomność, nie miał pojęcia gdzie jest, zajmowała się nim Fongfong. Kobieta chce za wszelką cenę być z Zihao, nawet mimo tego że jej ukochany, jest wrogiem jej ojca. Lin dochodzi do zdrowia, po czym planuje zemstę na Panu To.

Dokonują zamachu, nieskutecznego jednak, gdyż ginie w nim Fang, Fongfong i Zihao.

Moja opinia!

Film spektakularny można by rzec, bardzo dobre wykonacie, efekty specjalne, gra aktorska, całkiem ciekawy scenariusz, ale... W filmie jest za dużo faktów, łatwo się w nim pogubić, poza tym zbyt częste zwroty akcji, z czasem powodują ze film staje się przewidywalny, gdyż można było się spodziewać finału. Mimo tego polecam, polecam głównie za staranność filmu i duży wkład w efekty specjalne.

Uwagi: w angielskim tłumaczeniu filmu, wersji, którą oglądałam występuje postać To Fongfong i Pan To, występują jako Tong Qianqian i Pan Tong.

Pojawię się za dwa tygodnie z nową recenzją, miłego weekendu!
Panda

Droga ku wolności! Yeonmi Park -"Przeżyć"

*zdjęcie mojego autorstwa*

Autorka: Yeonmi Park 

Tytuł: "Przeżyć.
Droga dziewczyny z Korei Północnej do wolności"
Wydawnictwo: Czarna Owca
Ocena: 8/10

Cześć!

Nie mam pojęcia, co mam napisać na początek... To moja pierwsza recenzja i mam pustkę w głowie.

Ej, tandetnie brzmi nie? 

Książka Yeonmi Park, jest autobiografią autorki, uciekinierki z Korei Północnej, poruszająca opowieść o drodze do lepszego życia. Nawet na początku książki została załączona mapa, gdzie zaznaczona była jaką przebyła bohaterka, zaczęła w Korei Północnej, przedarła się do Chin, następnie do Mongolii, by w końcu dotrzeć do Korei Południowej. 

Książka składa się z trzech części, każda z nich opowiada inna historię, jak gdyby autorka w każdej z niej miała inna rolę, inne życie:

1. Korea Północna,
2. Chiny,
3. Korea Południowa.

Korea Północna

Część opowiada o dzieciństwie Yeonmi, w przewadze nieszczęśliwym. Dziewczyna wychowywała się w Hiesan, położonym nad brzegiem rzeki Jalu, która graniczy z Chinami. Z początku rodzinie Park, wiodło się względnie dobrze, mimo złego songbun (pozycji w społeczeństwie), tak też było dopóki nie nadeszła połowa lat dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku. Głód w Joseon (gdyż tak Koreańczycy z północy nazywają swój kraj), zaczął się na początku lat dziewięćdziesiątych, jednak w tym czasie ojciec bohaterki, prowadził drobny, nielegalny handel, z czasem i on nie wystarczał, więc musiał się przenieść na przemyt metali, do Chin. W tym czasie, zamieszkiwał w 3/4 roku w Pyeongyang, gdzie jak się później okazuje, ma konkubinę i to przez nią rodzina wpada w tarapaty. Cały czas Yeonmi, jej matce i siostrze dobrze, jak na koreańskie standardy, się wiodło. "Sielanka" ma swój kres, kiedy pan Park, zostaje aresztowany, a później trafia do obozu. Matka dziewczynek, jeździ do stolicy, by wyciągnąć ojca z obozu, jej wysiłki poszły na marne. Będąc w akcie desperacji, staje się czarnorynkowym handlarzem, wcześniej ucząc się od męża, wyjeżdżając do stolicy, musi pozostawiać córki same. Dzieci cierpią z głodu, okropnego zimna zimą, ciężkich warunków życia. Opuszczają szkołę i zajmują się przeżyciem. Kiedy ojciec wraca z obozu (wychudły, chorowity i słaby), rodzina jest zmuszona się przeprowadzić, od tego momentu, mieszkają w starym bloku na siódmym piętrze. Matka zajmuje się cały czas nielegalnym interesem, gdyż ojciec miał zniszczone dokumenty i nie mógł podróżować po kraju. Yeonmi poznaje w tym czasie Chuen'a, jej pierwszą miłość, młodzieniec ma wyższy songbun niż ona i nie może się z tym pogodzić. Z czasem jej siostra nie może się pogodzić z życiem w kraju i chce uciec, rodzice z początku nie biorą jej poważnie. Na tydzień przed jej ucieczką, Yeonmi zostaje hospitalizowana. Eunmi nie czeka jednak na nikogo z rodziny i ucieka do Chin. Yeonmi zostaje wypisana wcześniej ze szpitala i zaczynają się nieudolne poszukiwania jej siostry. Jest okazja by matka z córką mogły uciec, trzynastolatka przekonuje matkę że jeśli nie uciekną to umrą z głodu, zaś ta oponuje mówiąc że nie może zostawić chorego ojca samego. W końcu dziewczynką przekonuje ją słowami "Chcę coś zjeść", uciekają ku wolności.

Chiny

Po przekroczeniu lodowatej rzeki Jalu, myślały że w chińskim mieście Changbai, odnajdą Eunmi i upragnioną wolność. Niestety, tak się nie stało. Na świecie istnieje, tak okropny biznes, jak handel ludźmi. Koreanki z północy zostają przekazywane z rąk do rak przez przemytników (którzy je gwałcą), następnie sprzedają je chińczykom, jako żony-niewolnice. Tak stało się z panią Park, jej córka również, chociaż Yeonmi, nie została sprzedana jako żona, również stała się niewolnicą. Współpracowała z jednym z przemytników, prowadząc handel kobietami. Kiedy dowiedziała się że jej matka jest zle traktowana, nakłoniła przemytnika by zamieszkała z nimi, nieco później sprawiła że i jej ojciec znalazł się w Chinach, zmarł na nieleczonego raka, na nie swojej ziemi. W roku 2008, władze państwa środka robią obławy na uchodźców z Korei Północnej, w obawie że zostaną złapane matka i córka uciekają do innego miasta, by tam szukać pracy. Znalazły pracę na internetowym... Hmmm... Nawet nie wiem jak to określić. Burdelu? I tam nie mogły zagościć, będąc w ciągłym strachu, postanawiają uciec do Korei Południowej, co również wiązało się z wielkim niebezpieczeństwem. Dzięki misjonarzom, dotarły do Mongolii, gdzie pojawiły się kolejne komplikacje, co do ucieczki, tamtejsi żołnierze, chcieli deportować je do Chin, z czasem dostają pozwolenie i lecą samolotem na półwysep koreański, tym razem jednak do wolności.

Korea Południowa

Jeśli myślicie że w tym kraju, matka z córką od razu uzyskały wolność, to... Mylicie się! Imigranci, z północy najpierw trafiają do specjalnych ośrodków, gdzie są przygotowywani do życia na południu, które różni się w stu procentach. Yeonmi ma duże braki w nauce, dowiedziała się że w tym kraju, nauka jest bardzo ważna by osiągnąć wysokie stanowisko, wieść godne życie, o którym nie decydował songbun. Z czasem postanowiła się uczyć coraz więcej i uczyć się języków, by dostać się na wymarzony uniwersytet. Brała udział w programach telewizyjnych, by odnaleźć siostrę, która ciągle nie dawała znaku życia. Jej starania nie poszły na marne, Eunmi po tak długim czasie odnalazła się. Historia kończy się szczęśliwie, Yeonmi dostaje się na uniwersytet, jej matka wdrożyła się w południowo-koreański styl życia, a jej siostra... No cóż, jak powiedziała autorka, to jej prywatna historia. 

Moja opinia!

Książka wciągnęła mnie w tym stopniu, że przeczytałam ją w ciągu jednego dnia. Czy mnie zaskoczyła? Trudno orzec. Przed jej przeczytaniem obejrzałam wiele filmów dokumentalnych o Korei Północnej, nie tylko tych które przedstawiają przywódców państwa, ale też o życiu obywateli. Wiele faktów zawartych w książce, zgadza się z rzeczywistością, mimo to polecam traktować ja z rezerwą. Jest to autobiografia, więc autorka, patrzyła na wszystko przez pryzmat tego co przeżyła, nie mam tu na myśli usprawiedliwienia, bądź oskarżenia kogo kol-wiek, radzę się poznać z innymi tego typu rodzaju artykułami, filmami książkami, dla porównania. 

Osobiście książka mi się podobała, uświadomiła mnie o tym że trzeba doceniać to co posiadamy i nie dopuścić do niezgody między ludźmi.

Z tego co przedstawiają media, południe i północ, dążą do porozumienia, do pokoju, najważniejszej rzeczy na świecie.

Zapraszam do komentowania!

Następny będzie film, ale jaki, to okaże się w kolejnym poście.

Na razie!

Panda