Droga ku wolności! Yeonmi Park -"Przeżyć"

*zdjęcie mojego autorstwa*

Autorka: Yeonmi Park 

Tytuł: "Przeżyć.
Droga dziewczyny z Korei Północnej do wolności"
Wydawnictwo: Czarna Owca
Ocena: 8/10

Cześć!

Nie mam pojęcia, co mam napisać na początek... To moja pierwsza recenzja i mam pustkę w głowie.

Ej, tandetnie brzmi nie? 

Książka Yeonmi Park, jest autobiografią autorki, uciekinierki z Korei Północnej, poruszająca opowieść o drodze do lepszego życia. Nawet na początku książki została załączona mapa, gdzie zaznaczona była jaką przebyła bohaterka, zaczęła w Korei Północnej, przedarła się do Chin, następnie do Mongolii, by w końcu dotrzeć do Korei Południowej. 

Książka składa się z trzech części, każda z nich opowiada inna historię, jak gdyby autorka w każdej z niej miała inna rolę, inne życie:

1. Korea Północna,
2. Chiny,
3. Korea Południowa.

Korea Północna

Część opowiada o dzieciństwie Yeonmi, w przewadze nieszczęśliwym. Dziewczyna wychowywała się w Hiesan, położonym nad brzegiem rzeki Jalu, która graniczy z Chinami. Z początku rodzinie Park, wiodło się względnie dobrze, mimo złego songbun (pozycji w społeczeństwie), tak też było dopóki nie nadeszła połowa lat dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku. Głód w Joseon (gdyż tak Koreańczycy z północy nazywają swój kraj), zaczął się na początku lat dziewięćdziesiątych, jednak w tym czasie ojciec bohaterki, prowadził drobny, nielegalny handel, z czasem i on nie wystarczał, więc musiał się przenieść na przemyt metali, do Chin. W tym czasie, zamieszkiwał w 3/4 roku w Pyeongyang, gdzie jak się później okazuje, ma konkubinę i to przez nią rodzina wpada w tarapaty. Cały czas Yeonmi, jej matce i siostrze dobrze, jak na koreańskie standardy, się wiodło. "Sielanka" ma swój kres, kiedy pan Park, zostaje aresztowany, a później trafia do obozu. Matka dziewczynek, jeździ do stolicy, by wyciągnąć ojca z obozu, jej wysiłki poszły na marne. Będąc w akcie desperacji, staje się czarnorynkowym handlarzem, wcześniej ucząc się od męża, wyjeżdżając do stolicy, musi pozostawiać córki same. Dzieci cierpią z głodu, okropnego zimna zimą, ciężkich warunków życia. Opuszczają szkołę i zajmują się przeżyciem. Kiedy ojciec wraca z obozu (wychudły, chorowity i słaby), rodzina jest zmuszona się przeprowadzić, od tego momentu, mieszkają w starym bloku na siódmym piętrze. Matka zajmuje się cały czas nielegalnym interesem, gdyż ojciec miał zniszczone dokumenty i nie mógł podróżować po kraju. Yeonmi poznaje w tym czasie Chuen'a, jej pierwszą miłość, młodzieniec ma wyższy songbun niż ona i nie może się z tym pogodzić. Z czasem jej siostra nie może się pogodzić z życiem w kraju i chce uciec, rodzice z początku nie biorą jej poważnie. Na tydzień przed jej ucieczką, Yeonmi zostaje hospitalizowana. Eunmi nie czeka jednak na nikogo z rodziny i ucieka do Chin. Yeonmi zostaje wypisana wcześniej ze szpitala i zaczynają się nieudolne poszukiwania jej siostry. Jest okazja by matka z córką mogły uciec, trzynastolatka przekonuje matkę że jeśli nie uciekną to umrą z głodu, zaś ta oponuje mówiąc że nie może zostawić chorego ojca samego. W końcu dziewczynką przekonuje ją słowami "Chcę coś zjeść", uciekają ku wolności.

Chiny

Po przekroczeniu lodowatej rzeki Jalu, myślały że w chińskim mieście Changbai, odnajdą Eunmi i upragnioną wolność. Niestety, tak się nie stało. Na świecie istnieje, tak okropny biznes, jak handel ludźmi. Koreanki z północy zostają przekazywane z rąk do rak przez przemytników (którzy je gwałcą), następnie sprzedają je chińczykom, jako żony-niewolnice. Tak stało się z panią Park, jej córka również, chociaż Yeonmi, nie została sprzedana jako żona, również stała się niewolnicą. Współpracowała z jednym z przemytników, prowadząc handel kobietami. Kiedy dowiedziała się że jej matka jest zle traktowana, nakłoniła przemytnika by zamieszkała z nimi, nieco później sprawiła że i jej ojciec znalazł się w Chinach, zmarł na nieleczonego raka, na nie swojej ziemi. W roku 2008, władze państwa środka robią obławy na uchodźców z Korei Północnej, w obawie że zostaną złapane matka i córka uciekają do innego miasta, by tam szukać pracy. Znalazły pracę na internetowym... Hmmm... Nawet nie wiem jak to określić. Burdelu? I tam nie mogły zagościć, będąc w ciągłym strachu, postanawiają uciec do Korei Południowej, co również wiązało się z wielkim niebezpieczeństwem. Dzięki misjonarzom, dotarły do Mongolii, gdzie pojawiły się kolejne komplikacje, co do ucieczki, tamtejsi żołnierze, chcieli deportować je do Chin, z czasem dostają pozwolenie i lecą samolotem na półwysep koreański, tym razem jednak do wolności.

Korea Południowa

Jeśli myślicie że w tym kraju, matka z córką od razu uzyskały wolność, to... Mylicie się! Imigranci, z północy najpierw trafiają do specjalnych ośrodków, gdzie są przygotowywani do życia na południu, które różni się w stu procentach. Yeonmi ma duże braki w nauce, dowiedziała się że w tym kraju, nauka jest bardzo ważna by osiągnąć wysokie stanowisko, wieść godne życie, o którym nie decydował songbun. Z czasem postanowiła się uczyć coraz więcej i uczyć się języków, by dostać się na wymarzony uniwersytet. Brała udział w programach telewizyjnych, by odnaleźć siostrę, która ciągle nie dawała znaku życia. Jej starania nie poszły na marne, Eunmi po tak długim czasie odnalazła się. Historia kończy się szczęśliwie, Yeonmi dostaje się na uniwersytet, jej matka wdrożyła się w południowo-koreański styl życia, a jej siostra... No cóż, jak powiedziała autorka, to jej prywatna historia. 

Moja opinia!

Książka wciągnęła mnie w tym stopniu, że przeczytałam ją w ciągu jednego dnia. Czy mnie zaskoczyła? Trudno orzec. Przed jej przeczytaniem obejrzałam wiele filmów dokumentalnych o Korei Północnej, nie tylko tych które przedstawiają przywódców państwa, ale też o życiu obywateli. Wiele faktów zawartych w książce, zgadza się z rzeczywistością, mimo to polecam traktować ja z rezerwą. Jest to autobiografia, więc autorka, patrzyła na wszystko przez pryzmat tego co przeżyła, nie mam tu na myśli usprawiedliwienia, bądź oskarżenia kogo kol-wiek, radzę się poznać z innymi tego typu rodzaju artykułami, filmami książkami, dla porównania. 

Osobiście książka mi się podobała, uświadomiła mnie o tym że trzeba doceniać to co posiadamy i nie dopuścić do niezgody między ludźmi.

Z tego co przedstawiają media, południe i północ, dążą do porozumienia, do pokoju, najważniejszej rzeczy na świecie.

Zapraszam do komentowania!

Następny będzie film, ale jaki, to okaże się w kolejnym poście.

Na razie!

Panda