Mała Japonia, w wielkim Krakowie -"Tokio 24"

*fotografia mojego autorstwa*

Cześć! Dzisiaj mamy coś całkiem nowego! Nowość polega na tym że przedstawię wam dzisiaj inną dziedzinę sztuki, bo nie ukrywajmy książki, filmy czy seriale to też sztuka. 

Miesiąc temu wybrałam się, na najbardziej popularną wystawę dotyczącą Japonii w Polsce... "Tokio 24"! Ta nazwa, każdemu kojarzy się z prekursorem kultury japońskiej w naszym kraju, charyzmatycznym i kreatywnym, jak sam się określa, twórcą Krzysztofem Gonciarzem.  W tej recenzji, skupię się tylko i wyłącznie na wystawie, nie patrząc na nią przez pryzmat jej twórcy, gdyż cała postać Gonciarza to temat na osobny post.

Nie ukrywam, kiedy tylko usłyszałam o tym przedsięwzięciu, zapragnęłam na nie pójść, ze względu na treść, jak i to że Kraków, nie jest wcale tak daleko mojego. Na wystawę wybrałam się z dwiema przyjaciółkami, z czego jedna z nich to byś może znana wam Marionetka Literacka. 

Pierwsze piętro muzeum, zdaje się wręcz jak wyjęte z kreskówki. Wchodzimy do świata, przepełnionego obrazami, z wyglądu przypominającego komiks, jednak bezbarwnego, czyli bardziej kolorowanki. Każda instalacja rodem z mangi, jest utrzymana w biali, czerni i błękicie. W tym miejscu można również przymierzyć tradycyjny, japoński strój, czyli kimono. By nawiązać do całej otoczki, stroje również są czarno-białe, jednak pojawiają się tam elementy kolorowe, którymi są maski w kształcie kotów, czy aktorów japońskiego teatru. Wchodząc również do malutkiej instalacji, znajdującej się po środku, tego komiksowego raju, można obejrzeć japońskie spoty reklamowe, a nie ukrywajmy, Japończycy, przodują kreatywnością reklam. Oprócz tych atrakcji, znajduje się tam tablica interaktywna, która jest na swój sposób miejscem do tworzenia własnego graffiti

Zmierzając od wejścia w lewą stronę docieramy, do czarnych kotar, które są przedłużeniem mangowego świata. Znajduje się tam prowizoryczny bar, na styl lat dwudziestych, ubiegłego wieku. Charakterystyczne dla tej części są, tak popularne w Azji czerwone lampiony. W barze, możemy znaleźć, pustą butelkę po sake, małe czarki, miseczki i pałeczki oraz stare gazety, oczywiście z teksem napisanym w języku japońskim (brawo, geniusz ze mnie, nikt by się nie domyślił w jakim języku były gazety).

Mijając kolejne kotary, wpadamy do scenerii z filmu Godzilla, jaw wszystko na tym piętrze również i zaatakowane przez monstrum miasto, jest w mangowej scenerii. Najlepsze w całej tej części jest to, że postacie są interaktywne i dzięki niepozornej maszynie, stojącej w rogu pomieszczenia, możemy sami nią operować.

Schodami w górę przemieszczamy się na drugie piętro znacznie bardziej powiązane ze sztuką i iluzją. Miałam się nie odnosić do autora, tej ekspozycji, jednak tutaj aż trudno o nim nie wspomnieć. Jest to bardzo subiektywne ukazanie Tokio, w przedstawianym, na całej ścianie filmie. Pokazane jest w nim to co według autora było ważne, to co on uznał za estetyczne, czyli jest tu bardzo subiektywna wizja stolicy Japonii.

Kiedy wchodzimy na piętro, pierwsze co nam się ukazuje to, biała sala, w które stoją urocze, okrągłe szare pufy, na jednej ścianie wyświetlany jest film produkcji Krzysztofa, niemy film mówiący wszystko. Nie tylko ujęcia są interesujące i klimatyczne, atmosferę Tokio przynosi też świetny podkład muzyczny. Nie będę się tu rozpisywać o filmie, gdyż każdy powinien go zobaczyć i mieć zdanie na jego temat. Mogę tylko powiedzieć że mam nieco mieszane uczucia, niby spełniał moje oczekiwania, jednak był jakiś niedosyt. Tokio, było ukazane bardzo statycznie, brakowało efektu specjalnego, bo nie można zapomnieć że ta metropolia jest największa na świecie, a co za tym idzie jej życie jest bardzo, bardzo, baaaaardzo dynamiczne.
Oprócz filmy, są dwie inne wystawy. Pierwsza z nich to iluzyjna część świata wypełnionego lustrami, światłami, szkłem, nostalgiczną muzyką. Wiele instalacji powodowało rozproszenie światła, zniekształcenie postaci, co dodawało magii oraz tajemniczości temu miejscu. Osobiście najbardziej podobała mi się instalacja złożona z luster na suficie i w podłodze, otoczona białą zasłoną, na której rozpraszały się różnego rodzaju barwy, co dawało niezwykle ciekawy efekt.
Ostatnia z nich to coś co fani artysty, jak i on sam lubią najbardziej czyli... Neony! Przeróżne japońskie znaki, podświetlone na wyraziste kolory, były największą atrakcją, pod względem robienia zdjęć.

Moja opinia!

Krótko mówiąc, pierwszy raz opisuję wystawę, ale... Postawiłabym ją, na drugim miejscu po wystawie No Mone Lidz Kandinskim, którą zobaczyłam w Rydze, gdyż tamta w mojej opinii była fenomenalna, a ta bardzo dobra.
Jeśli mówiąc tylko o samym Tokio 24, to jest to naprawdę ciekawe doświadczenie, szczególnie dla osób, które interesują się Azją, a szczególnie Japonią, a za razem sztuką. Nie tylko możemy się dowiedzieć więcej o kulturze tego kraju, ale też zapoznać się ze sztuką nowoczesną.

Panda

Azjatycka "Trędowata" -"Bajecznie Bogaci Azjaci"

Tytuł: "Bajecznie Bogaci Azjaci"

Rok produkcji: 2018

Reżyser: Jon M. Chu

Ocena: 10/10

Cześć! Dzisiaj przybywam do was z całkiem nowym filmem, bo z zeszłego roku. Nie ukrywam że film "Bajecznie Bogaci Azjaci", był jednym z tych filmów, na których rzuciła się publiczność kinowa, wcale nie jestem zdziwiona, gdyż sama książka, o tym samym tytule sprzedała się bardzo dobrze, a dlaczego? Odpowiedź znajdziecie w poniższej recenzji.

Z czym się kojarzy Azja, przeciętnemu człowiekowi, który kompletnie nie interesuje się tym tematem, kojarzyć się będzie z produktami Made in China, pięknymi plażami w Tajlandii, Czyngys Khanem, lub jedzeniem psiego mięsa.

Ludzie z jednej strony boją się tego czego nie znają, ale jednak są tego ciekawi, przecież nie byłoby rozwoju, gdyby nie potrzeby i ciekawość. Film ten jest własnie ukazaniem tego, czego nie znamy. Chiny, kraj tak dynamiczny, zmieniający się z dnia na dzień, powoduje zmiany z dnia na dzień jego, niezwykle pracowitej ludności.

W tym filmie mamy do czynienia, z dwójką Chińczyków, nie mieszkających jednak w kraju. On z rodziny w Singapurze, mieszkający w USA, ona wychowana w Stanach, przed samotną matkę, nie mająca pojęcia o rodzinie swojego chłopaka.

-Twoja rodzina musi być bogata -mówi kobieta, która wsiadła do samolotu, w miejscach dla pierwszej klasy.

-Żyjemy wygodnie -odpowiada, nie spoglądając jej w oczy.

-Tak mówi ktoś, kto jest super bogaty.

Tymi słowami rozpoczyna się podróż, na ślub najlepszego przyjaciela Nick'a, głównego bohatera i jego dziewczyny Rachel, gdzie kobieta ma spotkać się po raz pierwszy z rodziną jej wybranka.

Pełna obaw jak i energii Chinka dociera do Singapuru, gdzie spotyka się z przyszłym małżeństwem. Młodzi ludzie robią na niej dobre wrażenie, ze względu na szczerość i niezwykle przyjacielskie zachowanie. Dobre wrażenie i pozytywna energia od młodych znika drugiego dnia, kiedy to ma poznać swoją "teściową". 

Jako dobra "Chińska matka", mając czwórkę dzieci wychowała je na biznesman'ów, czy profesorów, dbała o dyscyplinę, po słuszność oraz o to by dzieciom niczego nie zabrakło. Wspierała swojego męża i pomagała mu w interesach, przy tym prowadząc dom, mimo potężnej ilości pieniędzy, nie ukrywajmy, musiała mieć hart ducha, by jednak godnie prowadzić życie, więc można powiedzieć że, nie miała kobieta łatwego życia.

Podobnie jak Polacy, Chińczycy twierdzą że w rodzinie jest siła, to ona może Cię wesprzeć w życiu, nie pogoń za marzeniami, jak twierdzą mieszkańcy państw zachodnich, na przykład podanych w tym filmie Stanów Zjednoczonych. Dlatego też matce Nick'a, nie odpowiada dziewczyna która jest z rozbitej, biednej rodziny, właściwie wychowana tylko przez matkę, mimo że w tak młodym wieku została profesorem ekonomii.

Wspaniała podróż do tak bogatego państwa jak Singapur, staje się istną udręką. Wieczór Panieński, przyszłej Panny młodej, jest wydaje się kulminacją. Gdy Rachel znajduje w swoim pokoju, zabitą potężną rybę i napis na ścianie, wróżący jednak dalsze kłopoty.

Kiedy tylko spotkała się ze swoim chłopakiem, opowiedziała mu całą sytuację, przy tym wspominając o tym że nie jest najlepszym pomysłem by szła na wesele. Kobieta za namową przyjaciółki zmienia zdanie, co więcej postanawia być drugą najpiękniejszą damą, po Pannie młodej. Tak też się staje, co więcej rozmawia z jedną z najważniejszych osób w rodzinie, to całkowicie nie odpowiada "teściowej", która nie zwlekała z działaniem.

Podczas wesela, Rachel i Nick;a, spotykają kolejne przeszkody. Matka przyszłego miliardera wraz z jego babcią, posądzają dziewczynę o kłamstwo w sprawie rodziny. Ich prywatny detektyw, przedstawia nieznaną jej prawdę. Rachel nie straciła ojca nim się urodziła, jej matka kiedy była w związku małżeńskim, miała romans, nim urodziła się Rachel wyleciała do USA, w obawie przed gniewem męża. Dziewczyna nie chciała uwierzyć w ich słowa i uciekła z wesela, niczym główna bohaterka polskiego filmu "Trędowata".

Dlatego też pojawił się ten film w tytule, obie kobiety zdają sobie sprawę z tego że nie pasują do wyższych sfer. Z tym że w polskim filmie, po balu nauczycielka umiera, a tu akcja toczy się dalej.

Do Rachel przylatuje jej matka, która potwierdza to co powiedział detektyw, a matka Nick'a nie ukrywa zadowolenia z takiego obrotu spraw. Dziewczyna odrzuca oświadczyny ukochanego i postanawia wracać do Ameryki. 

W tym czasie Nick, nie potrafi wybaczyć sobie i swojej matce że stracił, kogoś, kto kochał go takim jakim był, a nie jego pozycję i pieniądze. Matka widząc cierpienie syna, wręcza mu jej pierścionek zaręczynowy. Mężczyzna przyjmuje go, zaraz potem pędzi na lotnisko. 

Rachel wraz z mamą są w samolocie, książę pojawia się w ostatniej chwili i prosi ponownie o rękę? Co powie Rachel? Tak? Nie? To musicie się dowiedzieć sami.

Moja opinia!

Pełno radości, śmiechu, łez i wzburzenia. Ten film zawiera wszystko, łącznie z genialną obsadą. Wszystko jest w Azjatyckim stylu, z Amerykańską fabułą. Film wciąga i poduje że żałujesz że już się kończy, co więcej ma morał, który przynajmniej ja wyciągnęłam i nie jest to: WARTO WALCZYĆ O MIŁOŚĆ ZA WSZELKĄ CENĘ! Całkowicie nie, w mojej opinii jest to przekaz że bogactwem Azjatów nie tylko są pieniądze, ale przede wszystkim rodzina. Mam nadzieję że i wy to docenicie, bo sama doceniłam poświęcenie mojej rodziny dość późno.

Obiecuję że następnym razem, pojawi się bardzo ciekawa książka. 

Mam cichą nadzieję że wam się podobało i zachęciłam do obejrzenia filmu.

Trzymajcie się!

Panda