O dziewczynce, która musiała za szybko dorosnąć... -Oh Jeonghui -"Ptak"

*zdjęcie mojego autorstwa*

Autorka: Oh Jeonghui

Tytuł: "Ptak"
Wydawnictwo: Kwiaty Orientu
Ocena: 5/10

Witam! Co u was słychać? U mnie ani nie gra, ani buczy, ale powolutku się żyje, tak czy owak powracam, tym razem z recenzją książkową. Uh... W tym przypadku myślę że będzie ciężko.

Pewnie wielu z was ma ten problem że lubi coś w stosunku 50/50, i ja mam właśnie taki problem z południowokoreańskimi pisarzami, większość z nich opisuje bardzo banalne i dziecinne sprawy, w niezwykle poważny sposób.

W tym przypadku jednak jest na odwrót, książka jest napisana zbyt dziecinnie i banalnie, źle opisuje realia Korei Południowej z lat 90-tych, ale, ale ostatecznie nie jest tak złe. Gdyż właśnie nie ukazuje Korei Południowej jako raju na ziemi i przeciwieństwem do piekła północy (nie popieram reżimu). 

Ogólnie książka opowiada historię rodzeństwa, które bardzo wcześnie zostało półsierotami, a później w wyniku zagubienia ojca, zostało wychowywane przez babcię, która niedługo później zmarła. Następnie podrzucane do różnych członków rodziny, gdzie rodzeństwo i kuzynostwo ojca nie ma najmniejszej ochoty się nimi zajmować. 

Minął rok, ojciec powrócił by zabrać dzieci ze sobą do ich nowego domu, oświadczając przy tym że mają nową mamę. Jasnowłosa kobieta, jednak nie potrafi zająć się domem i dziećmi, wkrótce opuszcza rodzeństwo, pod nieobecność ojca, który w tym czasie był w delegacji, pracując przy, jak to określa autorka "wielkim kościele, ze szkła". Dziewczynka, gdy rodzic dzwoni, ukrywa że kobieta ich opuściła, po kilku wymówkach ojciec przestaje jej wierzyć i wraca do domu. Mężczyzna gdy dowiaduje się iż kobieta ich opuściła, po raz kolejny traci zmysły i opuszcza mieszkanie mówiąc, że wróci  przyprowadzi ją ze sobą.

W tym momencie dzieci pozostały same, a U-mi zostaje panią domu, gospodynią, matką i uczennicą w jednym. Jej młodszy brat nie ułatwia jej życia. Siostra dostrzega że brat jest upośledzony umysłowo, nie nadąża za tempem klasy, nie chce się uczyć i myśli jedynie o tym jak nauczyć się latać. Jakby tego było mało U-il zaczyna zadawać się z mieszanym towarzystwem, całkowicie opuszcza szkołę i ignoruje starszą siostrę. Dziewczynka, gdy ma wolne chwile pisze pamiętnik, który zaleciła jej opiekunka, przydzielona ze szkoły. 

Rodzeństwo mieszka, w jednym budynku, z bardzo dziwnymi sąsiadami,między innymi z Panem, który trzyma ptaka w klatce. Nawiązujący do tytułu "Ptak", moim zdaniem jest oznaką zniewolenia i niemożność wyboru, czyli sytuacje w której znaleźli się U-mi i U-il.

Ojciec przychodzi pewnej nocy do domu, z blond puklami w dłoni, dobrze wypity i molestuje dziewczynkę, następnie znika następnego ranka.

U-mi ciągle zajmuje się szkołą, domem i stara się upilnować U-il'a, jednak marnie jej to wychodzi. Załamana dziewczynka, sama zaczyna wieść życie jak jej brat, aczkolwiek w którymś momencie zdołała się opamiętać, chłopiec jednak tego nie zrobił. 

Pewnego razu U-il, wrócił bardzo późno do domu, cały blady, mówiąc że coś zjadł, lecz dziewczynka to zignorowała. U-mi budzi się nad ranem, a jej brat leżał obok niej w wymiocinach, a jego skóra mieniła się odcieniami, koloru niebieskiego. Dziewczyna, myje chłopca, okrywa go kocem, przygotowuje śniadanie i wychodzi do szkoły. 

Trzy dni później, stan chłopca się nie zmieniał, nie jadł, jedynie leżał i mamrotał do siebie.

Załamana dziewczynka, wychodzi z domu, następnie widzi smutnego ptaka, w klatce sąsiada, zabiera klatkę i postanawia się przejść.
Spacer jednak nie jest jak zwykła przechadzka, nastolatka idzie wzdłuż torów i myśli o tym co ją spotkało w życiu.
Na koniec możemy dojść do wniosku że życie nie ma sensu, jak to zazwyczaj w południowo-koreańskich książkach bywa.

Moja opinia!

Jest to jedna ze słabszych książek, jakie czytałam, jednak jeśli chodzi o koreańskie standardy, wypada całkiem przyzwoicie. Czy polecam? Nie umiem się określić, niby jest nieco psychologiczna, daje lekko do myślenia, aczkolwiek dziecinność wypowiedzi, perspektywa małego dziecka jest nieco nużąca. Osobiście dla mnie nie było nic takiego specjalnego.

W następnym poście może pojawić się ciekawy wywiad, więc proszę obserwujcie bloga i wyczekujcie nowych postów! :) 
Panda

A gdyby tak mieć znowu 17 lat? "My dear loser -Edge of 17"

Tytuł: "My Dear Loser -Edge of 17"

Rok produkcji: 2017

Reżyser: Chatkaew Susiwa
Ilość odcinków: 9

Ocena: 9/10

Witam, witam! Jak się miewają moje słoneczka? U mnie jakoś leci, może nie jakoś wspaniale i niestabilnie, ale jakoś żyje. Dajemy radę, nie?

To moja pierwsza recenzja serialu, co lepsze jest to pierwsza recenzja, nie z Chin, Japonii, czy Korei, mianowicie, jak możecie zobaczyć na załączonym zdjęciu, przeniesiemy się do Tajlandii.

Jak widać głównymi bohaterami jest młodzież przedstawiona na plakacie. Za tymi uśmiechniętymi mordkami, kryją się jednak ich wzloty i upadki.

Pierwszym głównym bohaterem jest chłopak o imieniu Oh, któremu nie wiedzie się jakoś specjalnie w życiu. Nie dość że wywodzi się z biednej rodziny, to jeszcze staje się ofiarą mobbingu w szkole, a na domiar nieszczęść jest kompletnie zakochany, w najbardziej popularnej dziewczynie, która dziwnym trafem jest w związku z najbardziej znanym chłopakiem w szkole, którego ofiarą jest Oh. Główny bohater jest też workiem treningowym, w stosunku do kolegów Copper'a, w tym chłopaka p imieniu Inn. Cała sytuacja zawraca swój bieg kiedy do szkoły przybywa nowy uczeń -Sun, który nie znający reguł liceum pomaga przegrywowi, tym samym staje się również kozłem ofiarnym, ale w wyniku tego zdarzenia dzieje się coś nowego, mianowicie Oh ma od dawna przyjaciela. 

Zabawa zaczyna się rozkręcać kiedy chłopak, zostaje obiektem zainteresowania Brzoskwinki - wybranki jego serca, czego naturalnie nie może przeżyć Copper. 

Drużyna najpopularniejszego chłopaka w szkole zaczyna się powoli rozpadać. Inn rozkojarzony pewnym zajściem, zaczyna bójkę z kolegą, który oficjalnie wyrzuca go z drużyny piłkarskiej i paczki, co za tym idzie staje się on przegrywem. Jednak nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło, Inn pozyskuje prawdziwych przyjaciół: Sun'a, uroczej Ainam, która stała się obiektem jego westchnień (ale czy na pewno?), w późniejszym czasie również zaczyna się kolegować z Oh. 

Romans Brzoskwinki i słabeusza kwitnie, co nie umyka czujnemu wzrokowi jej chłopaka, który nie może znieść nieuchronnie zbliżającej się porażki.
W tym czasie Oh poznaje nowych przyjaciół. P'Pong, Jued i P'Jack są grupą osiedlowych łobuzów, pod których wpływem zmienia nie tylko wygląd zewnętrzny, ale i charakter. Jednak nie tylko u niego zachodzą zmiany.
W czasie ferii, Sun i Inn spędzają ze sobą coraz więcej czasu. W tym czasie Sun wprowadził się do domu chłopaka i na nieszczęście zakochuje się w nim. Dla Inn'a, Sun jest bardzo ważny, aczkolwiek jest ktoś o wiele ważniejszy, mianowicie Ainam.
Wszyscy wracają do szkoły, całkiem odmieniony Oh, staje się obiektem zainteresowania w szkole. Chłopak by zaimponować wszystkim bierze udział w wyścigu w zawodach między szkolnych i go wygrywa, następnie zapisuje się na skoki na trampolinie, które bardzo dobrze mu idą.
Cała klasa wybiera się na wycieczkę nad ocean, gdzie Oh wyznaje Brzoskwince że bardzo ją lubi. Dziewczyna automatycznie zrywa ze swoim chłopakiem -ignorantem. Jednak nie wie że w wyniku jej decyzji, Oh porządnie obrywa i postanawia się odizolować się od niej.
Zaś Ainam, postanawia wyznać Sun'owi że darzy go głębokim uczuciem, jednakże ten ją odrzuca, mówiąc że lepiej się czuje kiedy są przyjaciółmi.
Sun jak się później okazuje, od Ainam woli, swojego przyjaciela -Inn'a.
Nastaje rozłam między przyjaciółmi, wszyscy są nieszczęśliwi, aczkolwiek później zarówno Inn, jak i Brzoskwinka dają szansę, wiedząc że przyszłe połówki, darzą ich prawdziwymi uczuciami.

Moja opinia!

Był to pierwszy serial z Tajlandii, jak kiedy kol-wiek obejrzałam i... Nie mogłam się od niego oderwać, a z końcem ostatniego odcinka się mało nie załamałam, ale, ale! Okazuje się że ma on kontynuację, którą z pewnością obejrzę! Bardzo podobała mi się gra aktorów, którzy nie ukrywajmy są bardzo młodzi. Fabuła była również interesująca, nie przesłodzona jak w przypadku seriali japońskich, czy koreańskich. Jak chłopaki się biją, to się biją, jak jeżdżą na motocyklach, to się ścigają. Dziewczyny są ignorantkami i zachwyconymi w chłopakach postaciami. Jest tu duży balans, który nie występuje w dramach, których do tego czasu oglądałam. Ogólnie, bardzo polecam :)

Na razie tyle, do zobaczenia za jakiś czas!
Panda