[TOP 3] Ciekawych twórców YouTube -Korea Południowa!

Cześć koty! Dzisiaj wrócę do serii związaną, z interesującymi według mnie twórcami platformy YT, ponad rok temu zrobiłam pierwszą część na temat Chin, teraz więc przenosimy się do Korei Południowej, bieżcie swoje bilety lotnicze i lecimy!

Źródło gif: tumblr.com

1. Kotube & Aura

Kochani, jeśli chcecie dowiedzieć się czegoś ciekawego o Korei Południowej, a nie lubicie typowych informacyjnych programów, to ten kanał jest dla Was! Kotube pochodząca z Korei i Aura z Wietnamu, z potężną ilością humoru, opowiadają o państwach z których pochodzą, tradycjach, kulturze, przesądach (polecam odcinek o medycynie tradycyjnej), co więcej ubogacają swoje filmy o własne doświadczenia i przeróżne bawiące do łez anegdotki. Osobiście, kiedy przychodzi mi powiadomienie na platformie YT, o nowym filmie z tego kanału, bez zastanowienia od razu sprawdzam co tam autorki przygotowały, choć wiem że zawsze na tych filmach płakać... Ze śmiechu :D

Link do kanału: klik

2. Laura Lee

Lifestyle'owy vlog Laury, jest kompendium wiedzy na temat temat kultury koreańskiej, relacji między ludzkich, oraz dbania o urodę w koreańskim stylu. Co więcej autorka, bardzo często prezentuje interesujące pozycje książkowe, które z pewnością zainteresują osoby interesujące się Koreą, oraz moli książkowych. Personalnie bardzo lubię aparycję Laury, oraz jej wypowiedzi, zawsze są ułożone w niezwykle logiczne, uporządkowane, wydaje się że każde wypowiedziane przez nią słowo jest przemyślane i wyważone, co ma bardzo duży wpływ na to, jak dobrze się jej słucha.

Link do kanału: klik

3. Janek Koreański

Jeśli jeszcze nie znacie najurokliwszej pary na polskim YT Janka i Kingi, to musicie koniecznie wpaść na kanał Janek Koreański! Podobnie jak druga pozycja na liście, prowadzą oni vloga o treściach lifestyle'owych, jest ubarwiony o doświadczenia Koreańczyka, z życia w Polsce i jego dziewczyny z Korei. Polecam serdecznie filmy tych słoneczek, aby zapoznać się z perspektywą 

Link do kanału: klik

Tak jak w poprzednim poście, nie piszę za wiele na temat polecanych twórców You Tube'a, ponieważ to Wy, moi drodzy czytelnicy, musicie sami sprawdzić podesłane tutaj linki i stwierdzić czy Was interesują :)

Ten post nie był płatną reklamą!

Trzymajcie się, na razie!

Panda

Francuski sen o kolonializmie... "Indochiny"

 

Tytuł: "Indochiny"

Rok powstania: 1992

Reżyser: Regis Wargnier

Ocena: 10/10

Witam, witam po... Ponad półrocznej przerwie i za każdym razem Wam się tłumaczę dlaczego mnie nie było więc tym razem nie będę się tłumaczyć, nie było mnie i już, a teraz do krótkiej recenzji ;)

Może zabrzmi to banalnie przy takim dziele jak film "Indochiny", jednak historia jest prawdziwym koszmarem utraty kolonii w Azji południowo-wschodniej przez Francuzów, a przy tym niespełnionym snem, marzeniem powrotu do "imperium".

Historia opowiada o właścicielce plantacji kauczuku w Wietnamie, z jednej strony prezentuje jej wykwintne życie, w którym pojawia się płomienny romans z francuskim żołnierzem marynarki wojennej. Z drugiej zaś chart ducha i determinację w utrzymaniu i powiększaniu posiadanego majątku. Ważną rolę w życiu kobiety odgrywa przybrana córka - Wietnamka z piękną wymową i francuskimi manierami. Młoda dziewczyna staje się centrum świata głównej bohaterki, która nie tylko prowadzi dużą działalność wraz z ojcem, ale spełnia się w roli matki.

W filmie możemy spotkać się z tzw. małżeństwami aranżowanymi, bowiem córka kolonizatorki jest przeznaczona jednemu z Wietnamskich, dobrze wykształconych studentów z dobrze sytuowanej, zaprzyjaźnionej rodziny. Dziewczyna jednak zakochuje się w kimś zupełnie innym, mianowicie w pewnym żołnierzu francuskiej marynarki wojennej... Tak, dobrze myślicie jest to były kochanek jej "matki". Naturalnym jest że związek ten nie ma przyszłości, gdyż marynarz zostaje przeniesiony do południowego Wietnamu i oczywiście córka kolonizatorki ucieka z domu i rusza w ślad za nim.

Matka w desperacji poszukuje dziewczyny, w tym samym czasie prowadząc plantacje, co staje się coraz trudniejsze, gdyż w Wietnamie pojawiają się wyzwoliciele, czyli wujek Ho z kolegami... Komuniści, którzy prowadzą zamachy i wszczynają bunty, dążąc do wolności państwa. Główna bohaterka również odczuwa tego skutki w postaci pożarów/wybuchów na plantacji.

Bunty się nasilają, a Francuzi coraz częściej pozostawiają za sobą majątki i uciekają do Francji, główna bohaterka jednak zostaje i ciągle wraz z policją poszukuje swojej córki, czego wcale nie ułatwia jej namolność miejscowego komendanta policji - bawiący się w zaloty rodem z przedszkola, zamiast skupić się na przydzielonej mu pracy.

W tym czasie młoda Wietnamka odnajduje swojego ukochanego i ucieka z nim, a azylu udzielają im komuniści - przebrani za aktorów teatralnych. Kobieta zachodzi w ciążę i staje się działaczką komunistyczną, przy tym legendą, o której dowiaduje się francuska. Właścicielka plantacji dowiaduje się że jej córka urodziła dziecko i trafiła do niewoli, dowiaduje się o tym od byłego kochanka, który ucieka przed niewolą wraz z dzieckiem. Kobieta przyjmuje "wnuka" i wychowuje go, przez najbliższe lata starając się utrzymać plantację, oraz wydostać córkę z niewoli.

Główna bohaterka postanawia opuścić Wietnam wraz z córką, która odbyła swój wyrok, ta jednak nie godzi się na to i dołącza do partii, stając się tym samym ikoną wyzwolenia. Była kolonizatorka trzyma się swojego postanowienia i wyjeżdża wraz z wnukiem do Francji, zaczynając nowe życie w Europie, pozostawiając serce w Wietnamie...

Moja opinia!

Piękny film z duszą lat dziewięćdziesiątych, ma swój specyficzny klimat i opowiada tragiczną historię kolonializmu, z perspektywy kolonizatora, a nie ofiary. Prezentuje wrażliwość, przywiązanie, odpowiedzialność, sumienność, dorosły stoicyzm i młodzieńczą nieroztropność. Niezwykle pouczający w zakresie historycznym, geograficznym, a przede wszystkim psychologicznym. Jestem nim niezwykle zaskoczona, gdyż po pierwsze nie lubię języka francuskiego i francuskiej kultury, po drugie miałam wrażenie że będzie to kolejne romansidło z historią przeniesioną z Paryża do Hanoi, po trzecie kolonializm jest tematem łatwym, a zarazem trudnym do zaprezentowania na ekranie - trzeba odnaleźć tu odpowiedni balans. "Indochiny" zdecydowanie taki balans mają i to czyni film jedną z pereł kina lat dziewięćdziesiątych. 

Do kiedyś,

Panda