Chiny (inaczej) z perspektywy Polki -"Pistacja w Krainie Smoków"

*fotografia mojego autorstwa*

Autorka: Małgorzata Błońska

Tytuł: "Pistacja w Krainie Smoków"

Wydawnictwo: BIS

Ocena: 9/10

Witajcie! Na początku tego wpisu, bardzo chciałabym podziękować Pani Promotor, która nie tylko daje mi wskazówki jak dobrze napisać pracę licencjacką, ale też pożyczyła mi książkę załączoną na zdjęciu powyżej, jak możecie zauważyć związana z moją największą pasją... Wszystkim co chińskie! Przy okazji chcę też podziękować mojej mamie, za prześliczny dzbanek, a także koledze z Bangladeszu, który przywiózł mi herbatę ze swojego kraju.

Tytułowa Pistacja, jak możemy się domyśleć to autorka książki. Jest bardzo energiczną, zdeterminowaną, a także pozytywnie nastawioną do życia osobą. Kobieta kierując się wskazówkami Konfucjusza, mówiącymi że praca powinna stać się przyjemnością, pomimo że wykonuje dwa zawody (jakie to dowiecie się czytając książkę), jest niezwykle zadowolona z pracy, a co lepsze w ogóle jej nie męczy (czy ktoś również musiał wstawać jak ja, o trzeciej nad ranem by dostać się na piątą do pracy i płakał w poduszkę, gdyż trzeba było iść do "roboty", jeśli tak, dajcie znać w komentarzu), co wydaje mi się kompletnie nie możliwe, a jednak?

Oprócz pracy, autorka opisuje codzienne życie chińczyków, ich stosunek do obcokrajowców i na odwrót. Pomimo drastycznych różnic, kulturowych Pistacja szybko zaaklimatyzowała się w Zhongguo, co więcej poczuła się w nich jak w domu. Okazuje się że między polakami, a chińczykami, jest tyle różnic, co  podobieństw, a jeśli mówimy o krajach jest tyle samo plusów, co i minusów.

Hej, czy ktoś pamięta może jeszcze tą aferę z zespołem Bayerfull, który podobno zrobił furorę w Chinach (oczywiście była to nie prawda), ale nawiązuje tutaj do albumu o nazwie: "Polak i Chińczyk, to jedna rodzina". Mówi się że Polacy są najbardziej gościnnym narodem, zaraz po Rosjanach, a mieszkańcy Pastwa Środka, zaraz po mieszkańcach Tajlandii. I tej gościnności, doświadczyła autorka, jak się domyślałam ta gościnność objawia się na prowincjach, a nie w potężnych metropoliach.

Życie w Chinach jakże jest inne, a jakże podobne, obie narodowości są przyzwyczajone do ciężkiej pracy (oczywiście biorąc pod uwagę standardy azjatyckie i europejskie), mogę tylko dodać od siebie, że w Ameryce Północnej ze statystykami doganiają nas Meksykanie. 

Pistacja zwiedziła wiele miejsc, zaczynając na egzotycznej wyspie Hajnan, kończąc na Himalajach, a ciągle uważa że nie odkryła Chin, nawet w najmniejszej części. Przeżyła wiele przygód, spała na murze chińskim, widziała granicę z Koreą Północną i zjadła zupę z małpy! Mimo to uważa że jeszcze nie doświadczyła życia, w tym państwie w całości.

Opisuje po krotce relacje w związkach, ale nie różnią się one niczym, od relacji Doriana Malovica, w jego książce, link do recenzji: klik.

Kobieta, pomimo posiadania umiejętności języka, wielu przyjaciół, mężczyzny życia i dobrej pracy, tęskni za domem i chyba nie tyczy się tylko, osób przebywających, w tak odległym kraju, ale tych co emigrują wszędzie na dłuższy okres.

Moja opinia!

Książka bardzo łatwa w przekazie, lekko się ją czyta, autorka świetnie przedstawia codzienność obcokrajowca, w Państwie Środka, jest to połączeni autobiografii z książką przygodową, a przy tym dokumentu, naprawdę warto sięgnąć po tę książkę, czyta się ją szybko, ma bardzo fajną czcionkę, rozdziały są krótkie, więc nie męczymy się przy jej czytaniu, wszystko jest przejrzyste i jasne. Są oczywiście malutkie mankamenty, które zostawię dla siebie... Ach, warto też wspomnieć, że książka została wydana w 2013 roku, więc parę informacji jest nieaktualnych (np. polityka jednego dziecka), biorąc pod uwagę tak dynamiczny kraj jak Chiny.

Jak na tę chwilę to tyle, zachęcam do przeczytania i będzie mi bardzo miło jeśli podzielicie się w komentarzach swoją opinią, do następnego posta. Cześć!

Panda

Ale zwrot akcji! "Pokemon -Detektyw Pikachu"

Tytuł: "Pokemon -Detektyw Pikachu"

Rok produkcji: 2019

Reżyser: Rob Letterman

Ocena: 6/10

Cześć, jak się miewacie? Niedawno wszystkie dzieciaczki miały swoje święto, z tej okazji też postanowiłam wybrać się z siostrą do kina na film "Detektyw Pikachu", wypad do kina nie był motywowany tylko dniem dziecka, ale i moją miłością do pokemonów z dzieciństwa.

Mimo bardzo pozytywnych opinii, film nie zrobił na mnie specjalnego wrażenia. Była to dość nie udana akcja przeniesienia bajki, do filmu fabularnego. Postacie w filmie były pięknie odtworzone, postać samego Pikachu była niezwykle urocza, grafika również mnie zachwyciła, aczkolwiek jestem niezwykle zawiedziona fabułą filmu.

Tim jest 21 letnim chłopakiem, którego ojciec ginie w wypadku samochodowym. Chłopak z początku nie dba o stratę ojca, gdyż on wybrał prace w policji, zamiast wychowywać syna po śmierci matki. Jednak gdy trafia do mieszkania rodzica, zaczyna rozumieć jak wiele stracił i w tym momencie, ni z tego ni z owego, dochodzi go okropny hałas. W salonie znajduje coś, co uznał za jakąś marę, czy przewidzenie z dzieciństwa, był to... Pikachu! Wierny przyjaciel jego taty.

Pikachu, nie jest słodkim, niewinnym i zwinnym pokemonem, jakim znamy z bajek, jest nieco leniwy i ociężały i jak przystało na prawdziwego detektywa, nosi czapkę i wypija hektolitry kawy. 

Mimo przeciwności losu, pokemon i Tim postanawiają się dowiedzieć dlaczego ojciec Tima zginął, gdyż jak to stwierdził żółty stworek, czuł to w jelczach (trzewiach), że Pan Harry, wciąż żyje. 

Do całej sprawy dołącza się wścibska, odważna, nie mająca skrupułów, energiczna dziennikarka, która wnosi wiele informacji do sprawy.

W świecie rządzonym przez jednego człowieka, który stworzył świat w idealnej harmonii ludzi i pokemonów, nie może być harmonii jeśli coś mu zagraża. W tym momencie zaczyna się główny wątek całej historii...

Jak myślicie, czy pokemony będą żyć z ludźmi w harmonii? Czy Tim rozwikła zagadkę wypadku ojca? I czy jego ojciec na pewno zginął?

By się tego dowiedzieć zaglądajcie do kin ;)

Moja opinia!

Tak jak wspomniałam na początku, nie było to mistrzostwo świata, aczkolwiek, jeśli macie młodsze rodzeństwo, lub dzieci możecie wpaść do kin. Film oparty na wątku szybkich akcji, morderstwie, przyjaźni i o szczęśliwym zakończeniu, prawie idealny układ, jak na film dla dzieci i młodzieży, prawda? 

Mi się niezmiernie podobał pod względem estetycznym, film nagrywany był w Stanach Zjednoczonych, jak i Japonii, ale spokojnie możemy znaleźć w nim wiele budynków inspirowanych Londynem, czy Hong Kong'iem. Postaci w filmie są niezwykle śliczne i pod żadnym względem nie odchodzą wyglądem i charakterem, od kultowej kreskówki.

Ode mnie na dziś to tyle, piszcie w komentarzach, co ma pojawić się następne: wywiad ze studentem z Bangladeszu, czy recenzja książki/filmu z Chin.

Panda