Pocztówka z KRLD. Suki Kim -"Pozdrowienia z Korei"

*zdjęcie mojego autorstwa*

Autorka: Suki Kim

Tytuł: "Pozdrowienia z Korei"

Wydawnictwo: Znak

Ocena: 8/10

Witam, po tak długiej przerwie! Byłam w Hiszpanii internet miałam do kitu, a w Polsce musiałam ogarnąć parę spraw, jednak już jestem i recenzuję dla was książkę. 

"-Czy w końcu pojawi się coś z Korei Południowej?!

-A czy wiesz jak trudno o książkę z Korei Południowej?!"

Tak więc idziemy w kierunku północy...

Suki Kim to Koreanka, zamieszkała w Stanach Zjednoczonych, która nie potrafiła znaleźć swojego miejsca na Ziemi.Podróżowała po wielu krajach, aż los pchnął ją w kierunku Korei, jednak nie jej rodzinnej, na południu, tylko na północ (oczywiście była też na południu).

Pierwszy raz zetknęła się z reżimem koreańskim będąc na koncercie filharmonii nowojorskiej w Pjongjangu, w roku 2002, w tedy też poczuła się pierwszy raz jakby była "u siebie", mimo to nie zdecydowałaby się jeszcze raz przebywać w tym państwie. Ale los ponownie pchnął ją w kierunku północy po raz kolejny.

Książka jest podzielona na dwie części, które opowiadają o nauczaniu studentów, północnokoreańskiej uczelni PUST, języka angielskiego...

Anty-Atlantyda -część pierwsza.

(semestr letni)

Jak sam tytuł mówi, Korea Północna nie jest mityczną, opływającą w bogactwa, owianą tajemnicą i obiektem pożądania, nie jednego bujającego w obłokach podróżnika. KRLD co prawda jest państwem owianym tajemnicą, gdyż świat zewnętrzny widzi to co rząd chce pokazać, a to co się dzieje wewnątrz, ciągle pozostaje tajemnicą. Suki Kim w swojej książce uchyla rąbek tej tajemnicy, przez pryzmat uczniów, wychowanych w elitarnych rodzinach. 

Autorka mówi że w KRLD, czas jakby płynął wolniej, lub w ogóle go nie było. Nie ma się czemu dziwić. W dobie internetu, komputeryzacji, człowiek zdobywa informacje z całego świata, te mniej i bardziej interesujące, będąc od tego odcięci nie potrafimy normalnie żyć i iść z duchem czasu, czujemy się jak w jaskini, zacofani, w tyle za światem brnącym na przód. W miastach gdzie korki uliczne to codzienność, a spóźnienie się tramwaju, czy pociągu to katastrofa (bo nie zdążymy na umówione spotkanie), nie możemy wyobrazić sobie, prawie pustych ulic i potężnych kolejek do autobusów. Żyjąc w państwie demokratycznym, gdzie mamy "wolność słowa" i możemy wyrażać "swoją opinię", nie znamy uczucia gdzie każde twoje słowo, ruch, gest jest kontrolowane, ta (mówiąc kolokwialnie) paranoja, doprowadza człowieka do poczucia bycia zamkniętego w klatce, a za razem dwutorowego myślenia, myśląc i mówiąc to co wszyscy, za razem myśląc całkiem inaczej, robiąc coś w imię wielkiej idei dżucze, przy okazji przeklinając w myślach zimno na którym się pracuje.

Suki również na swój sposób popadła w tę paranoję. Myślała swoje, a robiła to co kazano. 

Nie ukrywajmy każdy człowiek ma podobnie, np. nie lubimy swojej pracy, mamy ochotę wyrzucić papiery do niszczarki, ale przy tym uśmiechamy się i wymieniamy grzeczności z szefem, przyjmując ofertę nadgodzin, lub wzięcia pracy do domu.

Kim pod przykrywką misjonarki dostała się do PUST, na pierwsze zajęcia przyszła tak, jak jej kazano, w spódnicy za kolano, nie wysokich butach, marynarce i prostej bluzce. Była oszołomiona na widok swoich uczniów, którzy ubrani w idealne białe koszule, pod krawatem, wstali równo niczym wyszkolona armia by ją powitać. Jakże się różnili od studentów z zachodu, czy ich rodaków z południa. Jednak pokochała ten mały oddział studentów, którzy traktowali ją jako nauczycielkę -później przyjaciółkę, z szacunkiem, a za razem uważając ją za przedstawicielkę imperialistycznego wrogiego mocarstwa -USA.

Uczyła studentów z najwyższą i najniższą umiejętnością językową. 

Zaskoczyła ją współpraca, gdzie jeden gdy sobie nie radził, kilku innych mu pomagało, brak rywalizacji, mieli w sobie braterstwo, czego nie można zauważyć w państwach kapitalistycznych. Oddanie ukochanemu przywódcy, brak sprzeciwów, na swój rodzaj zastraszenie powodowały brak ich buntów i przyjmowanie z pokorą swojego losu, a nawet umiłowanie swojej ojczyzny, rzadko spotykana rzecz na zachodzie. Mimo że się uczyli musieli odbywać wartę przy miejscu gdzie pobierali nauki Kim Irsen'a, pracowali w ogrodzie, w wolnych chwilach lubili grywać w koszykówkę. Grali głównie w gry zespołowe, gdyż nie znali rywali międzyosobowej.
Spędziła miesiąc w Korei Północnej, z jednej strony wydawał się jej ten czas bycia w ciągłym strachu, między fałszywymi ludźmi, obserwowana z każdej strony była pod presją, zamknięta w klatce PUST, z drugiej jednak strony czuła się szczęśliwa przy swoich studentów, których pieszczotliwie nazwała: gentlemani.
Kiedy wracała do stanów, studenci pytali ją czy wróci na semestr zimowy? Jednak nie miała pojęcia czy to nastąpi. Studenci nawet nie mogli się z nią pożegnać i ona z nimi, to przykre gdy nie możemy się pożegnać z ludźmi, których najprawdopodobniej nie spotkamy...

Słońce XXI wieku -część druga.

(semestr zimowy)

Znacie takie powiedzenie, nigdy nie mów nigdy? 

Dla Suki wrzesień w Pyongyangu, wydawał się znacznie zimniejszy niż w Nowym Jorku i myślę że nie było to tylko spowodowane temperaturą. Była z jednej strony ciekawa reakcji studentów na jej widok, a z drugiej strony przerażona tym faktem. wszystkie obawy minęły jak ręką odjął, gdy zobaczyła rozpromieniające się twarze na jej widok.
Semestr zimowy był dla niej przybijający i melancholijny, jednak nie tak jak zimowy.
W tej części opowiada o tym jak Koreańczycy z północy, pokonali Japonię w meczu piłki nożnej, euforię i ciągła urazę tego narodu.O święcie kimjang, na które studenci przygotowywali składniki do kimchi, czy też o problemach studentów związanych z napisaniem eseju.
Wszystko było względnie w porządku, Suki, czuła się całkiem swobodnie, czasem nawet spierała się ze studentami, mówiła jednak ciągle niewiele o różnicach między zamkniętym światem socjalistycznego państwa i otwartym światem.
Komplikacje pojawiły się gdy podejrzewano ją o to że nie jest chrześcijanką, a tylko kryje się pod maską misjonariuszki, podejrzenia minęły gdyż znalazł się inny, większy problem.
Zapewne każdy zna film o Harry'm Potter'ze. autorka książki obiecała swoim zestresowanym przed semestralnymi egzaminami studentom, że obejrzą jedną z części sagi i do tego upiecze dla nich tort czekoladowy. W jej cudownym planie, przeszkodziła jej Mary -najwierniejsza chrześcijanka, która obstawała przy filmie "Opowieści z Narnii" -jej zdaniem była to historia o chrześcijańskim przekazie. Film nie został zaakceptowany przez resztę misjonariuszy, gdyż ile osób tyle zdań i każdy z nich proponował inny film. Ostatecznie uznali że tylko jedna grupa może obejrzeć przygody Harry'ego Potter'a. Z ciężkim sercem Kim, musiała wybrać między grupami. Zdecydowała się na grupę 4, z wyższymi kwalifikacjami językowymi, gdyż dialogi zawarte w filmie mogą być dla nich niezrozumiałe. Mniejszy problem był z upieczeniem tortu, gdyż w KRLD trudno o dobrą czekoladę, zdecydowała się więc na marny placek czekoladowy. Wypełniła swoją misję w pięćdziesięciu procentach, przynajmniej część uczniów była zadowolona, a może udawali? W tym kłamstwie akurat byli mistrzami...
Kiedy wracała do USA, zdała sobie sprawę z tego że jest to jej ostatni wyjazd do KRLD, z czym wiązało się pożegnanie ze studentami. Pytali czy przyjedzie na następny semestr? Chociaż wiedzieli że tak się nie stanie, poprosili ją by powiedział im coś po koreańsku na pożegnanie. Było to zabronione, jednak podjęła to wyzwanie. Pożegnanie nie odbyło się jednak tak jak tego oczekiwała, nikt nie przyszedł pożegnać nauczycieli gdy zmierzali do autokaru. W przeddzień ich wyjazdu, zmarł Kim Dzongil, zgasło słońce XXI wieku, a naród pogrążył się w smutku i rozpaczy.

Moja opinia!

Spokojnie mogłabym dać tej książce 10/10, gdyż jest bardzo wiarygodnie napisana, można by rzec że jest kawałem świetnego dokumentu, ale... No własnie ale, autorka widziała własnie to co chciał jej przedstawić północnokoreański rząd, idealnych, zdyscyplinowanych studentów, "spokojne", zadbane ulice stolicy, wielkie pomniki, "potęgę" władzy KRLD. Brakowało mi tu porównania z życiem poza elitami Pyongyangu, były małe wspominki na temat dzieci bawiących się na ulicy, czy przypominających szkielety robotników, jednak to nie wystarcza... Wiem że jest to nie możliwe, by zobaczyć życie ludzi z innym statusem społecznym, chociaż czy na pewno? W następnych recenzjach, będę chciała wam przedstawić pewien film dokumentalny na ten temat.

Pozdrawiam was! I mam nadzieję że nie pojawię się po raz kolejny za trzy miesiące...
Cześć!
Panda